เขายื่นผ้าขนหนูผืนหนึ่งมาให้
สายตาของเสิ่นจืออี้เผลอเลื่อนไปหยุดอยู่ตรงเส้นเลือดที่เต้นตุบตรงข้างลำคอของเขา
ลำคอได้รูปเรียวยาวมีสีแดงระเรื่อ
หยาดเหงื่อไหลผ่านลูกกระเดือกที่นูนขึ้น ก่อนจะกลิ้งลงมาอย่างช้า ๆ…
หัวใจของเธอเต้นตามไปด้วย
เธอยื่นมือไปรับผ้าขนหนูอย่างเชื่องช้า
“ได้…”
“ฉันช่วยเช็ดให้…”
ปลายนิ้วเผลอสัมผัสปลายนิ้วของเขา ความร้อนแผ่ซ่านจนเธอสะดุ้งวาบ
เสิ่นจืออี้สูดหายใจลึก
เขย่งปลายเท้า
ผ้าขนหนูเพิ่งแตะหน้าผากเขา เจียงจิ้นหวังก็เบี่ยงศีรษะหลบการกระทำของเธอเสียก่อน
เสิ่นจืออี้เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง
เจียงจิ้นหวังคว้ามือเธอไว้ แล้วพาผ้าขนหนูเลื่อนไปตามแนวกรามของตัวเอง
“ตรงนี้”
ฝ่ามือของเขากว้างใหญ่ โอบมือเธอไว้ แม้แรงจะไม่หนักนัก แต่กลับแฝงความหมายที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
สายตาลึกล้ำจับจ้องเธอไม่วาง
ทว่าจงใจเคลื่อนไหวมืออย่างเชื่องช้า พามือของเธอเช็ดผ่านแนวกรามและลำคอของเขา
จากนั้นก็เลื่อนต่ำลงไปเรื่อย ๆ…
เมื่อผ้าขนหนูผ่านกล้ามเนื้อแข็งแรงเหล่านั้น
เขาก็จงใจหยุดชะงัก
เสิ่นจืออี้ถึงกับกลั้นหายใจ
แม้มีผ้าขนหนูกั้น เธอก็ยังสัมผัสได้ถึงไอร้อนผ่าวจากร่างกายเขา
ความร้อนนั้นทำให้แก้มเธอแดงก่ำ
สัมผัสที่ได้รับ…ชวนใจเต้นอย่างเหลือร้าย
ยิ่งไปกว่านั้น มือของเธอยังถูกฝ่ามือหยาบกร้านของเขาทาบทับอยู่
เสิ่นจืออี้รู้สึกคล้ายถูกเขาโอบล้อมไว้อย่างแน่นหนา…
เจียงจิ้นหวังเห็นแววตาเหม่อลอยของเธอ แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อราวกับดื่มจนเมามาย
ริมฝีปากเล็กชวนหลงใหลเผยอออกน้อย ๆ
ท่าทางเคลิบเคลิ้มราวกับกำลังล่องลอย