เสิ่นจืออี้คล้องแขนชางเจ๋อเอี้ยน เดินเข้าสู่สถานที่จัดงาน
ชุดราตรีสั่งตัดสีขาวล้วน เมื่อแสงไฟตกกระทบ กลับสะท้อนประกายระยิบระยับจาง ๆ ได้หลายเฉด ยิ่งขับให้เธอดูอ่อนโยนขึ้นไปอีก
กุหลาบสีเดียวกับชุดที่ประดับตรงช่วงอกเรียงตัวลดหลั่นกัน ขนาดดอกไม่เท่ากัน กลายเป็นแถบดอกไม้คดเคี้ยวทอดไปตามแนวไหล่และกระดูกไหปลาร้าอันงดงาม ก่อนจะมีริบบิ้นเส้นบางสองเส้นห้อยลงมาจากแขนทั้งสองข้าง เพิ่มความเป็นนางฟ้าให้เธออีกสองส่วน
ชายกระโปรงทรงหางปลาเผยให้เห็นรูปร่างงดงามของเธออย่างหมดจด
เส้นผมยาวสีหมึกเข้มดุจสาหร่ายถูกรวบครึ่งศีรษะเป็นทรงเจ้าหญิง ส่วนที่เหลือปล่อยลงข้างแก้ม ม้วนเป็นลอนเล็กน้อยอย่างสบาย ๆ ดูอ่อนโยนและสงบนิ่ง
บนตัวเธอไม่มีเครื่องประดับเกินจำเป็น
มีเพียงสร้อยคอมรกตที่สวมอยู่บนลำคอ
แต่ถึงอัญมณีเม็ดใหญ่ราคาแพงขนาดนั้น เมื่ออยู่ท่ามกลางความงามล้ำเลิศของเธอ กลับดูหม่นแสงจนไม่มีใครสังเกตเห็น
มีเพียงจีเสี่ยวเหลียนที่สังเกตเห็น
เธอไม่เพียงสังเกตเห็น แต่ยังตกใจอย่างมากด้วย!
สร้อยคอเส้นนั้นเป็นของต่างหน้าของแม่ชางเจ๋อเอี้ยน
เขาถึงกับเอามาให้ผู้หญิงคนนั้นสวม!
ชาติก่อนเธอแค่แตะมันนิดเดียว ยังถูกเขาตวาดใส่แทบแย่ ตอนนี้กลับยอมเอาออกมาให้คนอื่นอย่างนั้นหรือ?
จีเสี่ยวเหลียนมองใบหน้าของเสิ่นจืออี้ด้วยความอิจฉาและไม่พอใจ
หาข้อตำหนิไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
ต้องศัลยกรรมมาแน่ ๆ!
เธอกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกฝ่ามือเป็นแผล
พอหันกลับไปมองไป๋เฟิงอวี่
เขาก็เหมือนคนรอบข้าง จ้องเสิ่นจืออี้อย่างเหม่อลอย ราวกับวิญญาณแทบถูกเธอดึงดูดไปหมดแล้ว