เสิ่นจืออี้เพิ่งจะอ้าปากเตือน
ชีอวี่หรันก็แอ่นตัวขึ้นกะทันหัน หอบหายใจหนัก
ลำคอขาวเนียนดุจหยกขึ้นสีแดงระเรื่อหลังออกกำลังกาย ตอนเงยหน้าขึ้น ลูกกระเดือกก็ขยับไหว เส้นเอ็นปูดชัด
ดูเหมือนเขาจะถึงขีดจำกัดของท่าแพลงก์แล้ว
กล้ามเนื้อบริเวณอก หน้าท้อง และแขนเกร็งขึ้นฉับพลัน เส้นสายแข็งแกร่งคมชัดเป็นมัด เหงื่อบาง ๆ ระเหยอยู่บนผิว ความร้อนนั้นแผดเผามาจนถึงใบหน้าของเสิ่นจืออี้
ทำเอาเธอร้อนรุ่มไปหมด
“เด็กดี ไปอยู่ข้าง ๆ ……”
“อย่าซ่อนอยู่ใต้ตัวฉัน……”
เขาพูดขึ้นอีกครั้ง
เสียงทุ้มแหบลอดผ่านโทรศัพท์ คล้ายกระแสไฟฟ้าที่แล่นซ่านอยู่ข้างหู
เขากำลังไล่ลูกแมวตัวน้อย
แต่เสิ่นจืออี้กลับรู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นคนแอบซ่อนอยู่ใต้ร่างเขา แล้วถูกจับได้เสียอย่างนั้น……
เธอกำมือแน่นอย่างประหม่า จู่ ๆ ก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา
เม้มริมฝีปาก
แล้วโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง
ไม่กล้ามอง แต่ก็ไม่กล้าวางสาย
กลัวว่าเสียงติ๊งตอนวางสายจะเตือนเขาว่า เธอแอบมองเขามานานขนาดนี้แล้ว……
ตราบใดที่เขายังไม่รู้ว่าเธอกำลังมองอยู่ ก็แกล้งทำเป็นว่ามือเผลอไปโดนก็แล้วกัน
ถึงตอนนั้นคงไม่กระอักกระอ่วนขนาดนั้น……
แต่จังหวะนั้นเอง นิวไหน่ร้องเหมียว แล้วตะปบหน้าจอโทรศัพท์ดังแปะ
เสิ่นจืออี้สะดุ้งโหยง
สายตาเหลือบไปทางหน้าจอโดยไม่รู้ตัว
ภาพที่เห็นกลับเป็นกางเกงกีฬาทรงหลวมที่ห้อยลงมา กับกล้ามเนื้อต้นขาแน่นกระชับเต็มตึงของเขา……
เพียงแค่แวบเดียว
เธอก็ถูกตรึงอยู่กับที่
พลังที่แผ่ออกมานั้น……ดิบเถื่อนและพลุ่งพล่าน
เหมือนเสือชีตาห์ที่พร้อมพุ่งตะครุบ ระเบิดพลังอันน่าทึ่งออกมาได้ทุกเมื่อ