โจวอวี่เชินเหลือบมองขึ้นไปทางด้านบนของโถงบันได
“ตอนนี้ไม่มีใครอยู่”
“แล้วข้างล่างล่ะ...”
เสิ่นจืออี้ชี้ไปนอกราวบันได
“สูงมาก พวกเขามองไม่เห็นหรอก” โจวอวี่เชินตอบ
เสิ่นจืออี้กดมือแนบอกที่กำลังเต้นตึกตัก ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“จะ...จะได้เหรอ?”
โจวอวี่เชินกางแขนทั้งสองข้างออก
“ถ้าเธอไม่ทรมาน ก็ไม่ต้องทำก็ได้นะ”
เสิ่นจืออี้แทบจะพุ่งเข้าหาเขาทันที
“ฮือ ๆ ๆ...”
“พี่อวี่เชิน พี่ดีกับหนูจังเลย”
เธอโอบเอวเขาไว้แน่น
หลับตาพิงอยู่ในอ้อมกอดของเขา พร้อมถอนหายใจเบา ๆ
เชินจืออี้พุ่งชนเขาอย่างกะทันหัน จนโจวอวี่เชินถูกดันไปติดกับราวบันได เขาอดยิ้มขำไม่ได้
เขายื่นมือออกไปเบา ๆ แล้วโอบกอดเธอกลับ
มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ ดวงตาเรียวยาวหลุบลง มองร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอด แววตาซ่อนความอ่อนโยนละมุนละไมที่ไม่เคยเผยให้ใครเห็น
กลิ่นดอกการบูรจาง ๆ ลอยมาจากตัวเธอ
โจวอวี่เชินก้มหน้าลงสูดกลิ่นเบา ๆ
“งั้นเหรอ” เขาถาม
“ดีแค่ไหน?”
แววตาของเขาเปี่ยมสุข แต่น้ำเสียงกลับเรียบเฉยไร้ความรู้สึก
ราวกับกำลังพึมพำกับตัวเอง
แต่เสิ่นจืออี้กลับตอบเขา
แถมยังตอบอย่างจริงจังด้วย
“พี่ดีไปหมดทุกอย่างเลย”
“ตอนที่หนูต้องการพี่ พี่ก็ปรากฏตัวขึ้นมา”
“พาหนูไปกินข้าวเที่ยง แล้วก็ไปส่งหนูกลับบ้าน”
“เพื่อรักษาโรคของหนู พี่ยอมเสียเวลาของตัวเองช่วยทำบัตรพนักงานให้หนู”
“แล้วยังยอมให้หนูกอดด้วย”
“พี่ดีที่สุด ดีที่สุด ดีที่สุด ดีที่สุด ดีที่สุดเลย”
เดิมทีโจวอวี่เชินแค่อยากหยอกเธอเล่น แต่ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
ดูเหมือนเธอจะ...
เป็นคนแรกที่มองเห็นสิ่งที่เขาทุ่มเทให้
เป็นคนแรกที่ชื่นชมเขาอย่างไม่หวงคำพูดแบบนี้