ไป๋ซินหานคิดอย่างง่าย ๆ
เมื่อชาติก่อนโจวอวี่เชินยังถูกใจเธอได้ นั่นก็แปลว่าเธอเป็นคนที่โดดเด่นหาใครเทียบได้ยาก
คนอย่างเขา ไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอหน้าตาดี เขาจะหลงใหลเธออย่างลึกซึ้งขนาดนั้นได้อย่างไร?
ดังนั้นชาตินี้เธอจึงมั่นใจในตัวเอง
คิดว่าตัวจริงของเธอต้องสวยเหมือนในรูปที่ผ่านการแต่งภาพและรีทัชมาแล้ว
หรืออาจจะสวยยิ่งกว่านั้นเสียอีก
หลังจากเธอส่งรูปเสร็จ ถึงได้เห็นว่าอู่หย่งหรูไปตีสนิทกับผู้ชายคนหนึ่งแล้ว
ทั้งคู่กำลังคุยกันอย่างออกรสตรงเคาน์เตอร์บาร์ใกล้ ๆ เธอ
ไป๋ซินหานได้ยินบทสนทนาของพวกเขาอยู่บ้าง
จึงรู้ว่าผู้ชายคนนี้คือทายาทเศรษฐีรุ่นสองที่เคยคบกับอู่หย่งหรูในชาติก่อน — เฉินฟางเซี่ยน
ไป๋ซินหานกวาดตามองไปรอบ ๆ
มีแต่พวกหน้าตาขี้เหร่ทั้งนั้น
ใครจะคู่ควรกับเธอได้?
มีแค่เฉินฟางเซี่ยนคนนี้ที่พอจะเข้าตาอยู่บ้าง
อีกอย่าง ชาติก่อนเขาดูเหมือนจะดีกับอู่หย่งหรูมาก นิสัยก็น่าจะไม่เลว
อย่างไรก็ดี เขาต้องดีกว่าโจวอวี่เชินแน่นอน!
ไป๋ซินหานกลอกตาไปมา
อู่หย่งหรูก็เพิ่งรู้จักเขาเมื่อครู่นี้เอง
ถ้าเธอเข้าไปทักตอนนี้ แล้วต่างคนต่างใช้ความสามารถ เธอไม่เชื่อหรอกว่าจะสู้อู่หย่งหรูไม่ได้!
ว่าแล้ว ไป๋ซินหานก็ถือแก้วไวน์ลุกขึ้น
“พวกคุณคุยอะไรกันอยู่เหรอ?”
“คุยเรื่องโพสต์ที่เทพีประจำมหาวิทยาลัยอย่างจืออี้หายไปจากเว็บบอร์ดน่ะ~” อู่หย่งหรูยิ้มตอบ
“ฉันบอกเพื่อนเฉินว่า เรื่องประหลาดขนาดนี้ มีแต่พลังแห่งเงินเท่านั้นที่ทำได้”
ไป๋ซินหานเหลือบมองเฉินฟางเซี่ยน
จากนั้นก็ยกมือปิดปาก ทำเสียงตำหนิอย่างนุ่มนวล
“หย่งหรู เธอจะให้ความสำคัญกับเงินตลอดเวลาแบบนี้ไม่ได้นะ”