“คุณเป็นพี่ชายเธอตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
โจวอวี่เชินเดินเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง แล้วดึงเสิ่นจืออี้เข้ามาหาตัว
“เรื่องของเธอ ยังไม่ถึงตาคุณต้องมาห่วงหรอก”
สวยเยี่ยน: ……
“มีแต่คุณคนเดียวที่ห่วงได้หรือไง?”
เขามองทั้งสองคน มั่นใจว่าเรื่องที่โจวอวี่เชินถามเขาครั้งก่อนต้องเกี่ยวข้องกับเสิ่นจืออี้แน่นอน
จึงจงใจเติมเชื้อไฟด้วยการถามเพิ่มอีกคำ
“แล้วคุณเป็นพี่ชายเธอตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
โจวอวี่เชินกับเสิ่นจืออี้เงียบไปพร้อมกัน
“พี่เยี่ยนคะ พี่เข้าใจผิดแล้วค่ะ หนูกับพี่อวี่เชินไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบที่พี่คิด……” เสิ่นจืออี้โบกมือพลางอธิบาย
โจวอวี่เชินหายใจหนักหน่วง
คิ้วและแววตาเย็นเยียบราวกับถูกเคลือบด้วยเกล็ดน้ำแข็ง
สายตากวาดตรงไปยังสวยเยี่ยน
“ยังไงก็สนิทกว่าคุณ”
“ไสหัวไป”
สวยเยี่ยนสะดุ้ง รู้ว่าคราวนี้อีกฝ่ายโกรธจริง ๆ จึงหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง “เอาละ ๆ ไม่แกล้งพวกคุณแล้ว เรื่องแข่งอย่าลืมล่ะ!”
“น้องจืออี้ แล้วเจอกันใหม่นะ~”
เขาเผ่นหายไปในพริบตา
โจวอวี่เชินปิดประตู ก่อนโน้มตัวลงกดไหล่เสิ่นจืออี้ไว้
แววตาเต็มไปด้วยความดุดัน
“เมื่อกี้เธอเรียกเขาว่าอะไร?”
“พี่เยี่ยน……”
“ห้ามเรียก”
“เอ๊ะ?”
“ห้ามเรียกเขาว่าพี่ชาย” โจวอวี่เชินขมวดคิ้ว ดวงตาเย็นเยียบ มือข้างหนึ่งจับท้ายทอยเธอไว้ น้ำเสียงเย็นชาราวกับปกคลุมด้วยน้ำแข็ง
เขาออกคำสั่งว่า “มีพี่ชายแค่ผมคนเดียว เข้าใจไหม”
สัมผัสราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นจากท้ายทอยไปทั่วร่าง
เสิ่นจืออี้เงยหน้า ขาแทบอ่อนจนยืนไม่อยู่ ได้แต่เกาะข้อมืออีกข้างของเขาที่วางอยู่บนไหล่เธอ แล้วพยักหน้ารัว ๆ