ไปที่ไหนสักแห่งหรือ?
“เป็นงานเลี้ยงหรือ?” เสิ่นจืออี้ถาม
เมื่อวานพ่อบ้านบอกเธอว่า คืนนี้บ้านเก่าตระกูลชางจะจัดงานเลี้ยง และให้เธอไปเป็นคู่ควงของชางเจ๋อเอี้ยน
แน่นอนว่าเธอยินดีอยู่แล้ว
“นั่นเป็นเรื่องตอนเย็น” ชางเจ๋อเอี้ยนส่ายหน้า ดวงตาเป็นประกายขณะมองเธอ “ส่วนกลางวัน เวลาของคุณเป็นของผมทั้งหมด”
“เป็นของผมคนเดียว”
แก้มของเสิ่นจืออี้แดงระเรื่อขึ้นมา
คำพูดดี ๆ แท้ ๆ ทำไมพอเขาพูดแล้วถึงทำให้หน้าแดงใจเต้นได้ขนาดนี้นะ...
“ฉะ...ฉันไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนะ”
เธอก้มหน้า รีบเดินไปทางห้องน้ำ
ชางเจ๋อเอี้ยนมองแผ่นหลังของเธอ ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
สิ่งที่เขายึดครองได้
ก็มีเพียงเวลาของเธอเท่านั้น
……
เมื่อชางเจ๋อเอี้ยนพาเธอมาถึงหน้าสตูดิโอจัดแต่งทรงผมส่วนตัวแห่งหนึ่ง เสิ่นจืออี้ถึงได้หันกลับมาด้วยความประหลาดใจ
“คุณพาฉันมาทำผมหรือ?”
เดิมทีเธอคิดว่า ที่เขาอยากให้เธออยู่เป็นเพื่อน ก็คงเพราะอยากให้ช่วยทำอะไรสักอย่าง
ไม่คิดเลยว่า
เขาจะยอมเสียเวลามาอยู่กับเธอ
“คู่ควงของผม แน่นอนว่าต้องเป็นคนที่สะดุดตาที่สุดในงาน” ชางเจ๋อเอี้ยนยื่นมือออกมา “ลองซ้อมกันล่วงหน้าหน่อยไหม?”
เขามองเธอ ดวงตาดำลึกล้ำ
แม้แต่ลมหายใจก็ยังผ่อนช้าลง
เสิ่นจืออี้มองฝ่ามือกว้างของเขา ใบหน้าค่อย ๆ แต้มสีแดงระเรื่อ
เธอวางมือลงบนมือเขาเบา ๆ
ทันทีที่สัมผัสกัน เขาก็กุมมือเธอไว้แน่น
ราวกับจะไม่มีวันยอมปล่อย
ชางเจ๋อเอี้ยนกดมุมปากที่ยกขึ้นไว้ ฝ่ามือใหญ่ห่อหุ้มมือเธอไว้แน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง ทั้งยังออกแรงเบา ๆ ดึงเธอเข้ามาใกล้ตัว
เสิ่นจืออี้เกือบจะเซเข้าไปในอ้อมแขนเขา
ชางเจ๋อเอี้ยนประคองแขนเธอไว้ โน้มตัวลงเล็กน้อย สายตากักขังเธอไว้ราวกับกรง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนได้ยิน “ในฐานะคู่ควง ระยะห่างแค่นี้ก็ต้องฝึกให้ชินไว้ก่อน”