เสียงหึ่งของไดร์เป่าผมเงียบลงทันที
เสิ่นจืออี้ลูบผมของชางเจ๋อเอี้ยนเป็นครั้งสุดท้าย
ปลายนิ้วเรียวยาวสอดผ่านเส้นผมดำนุ่มลื่น ไล้ผ่านหนังศีรษะของเขาอย่างช้า ๆ และอ่อนโยน
ความรู้สึกจั๊กจี้ซ่านไปทั่ว
ราวกับการยั่วยวนโดยไม่ตั้งใจ
เป็นระลอก ๆ
แต่กลับก่อพายุที่ไม่มีวันสงบขึ้นในใจของชางเจ๋อเอี้ยน
ทว่าเธอกลับไม่รู้เรื่องนั้นเลยสักนิด
ชางเจ๋อเอี้ยนนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ก้มหน้าซุกศีรษะของตัวเองเข้าไปในฝ่ามือของเสิ่นจืออี้
ดูเหมือนปกติ แต่ความจริงครึ่งตัวแข็งทื่อราวกับหิน
เขารู้สึกว่าอาบน้ำเมื่อครู่นี้เสียเปล่า
ชางเจ๋อเอี้ยนไม่เข้าใจว่าทำไมแค่เธอสัมผัสเพียงเล็กน้อย เขาถึงได้ตอบสนองรุนแรงขนาดนี้
ความปรารถนาหยั่งลึกและหนักหน่วงเหลือเกิน
ความคิดที่จะขังเธอไว้ในหัวของเขาทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
รุนแรงจนเขาเองก็ยอมรับไม่ได้
ถ้าเธอรู้เข้า... เธอต้องหนีออกจากวิลล่าหลังนี้ในคืนนั้น และไม่กลับมาอีกแน่
ชางเจ๋อเอี้ยนก้มหน้านิ่ง
ทั้งตัวจมอยู่ในความกังวลอันลึกล้ำ
ขนตายาวราวขนนกกา ทอดเงาบาง ๆ ลงบนใบหน้าขาวเนียน
เส้นผมรุงรังปิดคิ้วคมกริบของเขา
สีหน้าทั้งหมดของเขาเหมือนถูกซ่อนเอาไว้
เขาเงียบอยู่นาน
และไม่กล้าเงยหน้ามองเสิ่นจืออี้เลย
เขากลัวว่าพอเงยตาขึ้น ความปรารถนาที่มืดมนและหนักอึ้งซึ่งซ่อนอยู่ก้นบึ้งของดวงตาจะซ่อนไว้ไม่อยู่อีกต่อไป
ถึงตอนนั้น เขาจะทำอย่างไรดี?
แล้วจืออี้... จะทำอย่างไรกัน
เสิ่นจืออี้เขี่ยปลายผมนุ่มฟูตรงหน้าผากของเขา ยืนยันว่าความชื้นหายไปแล้ว จึงวางมือลง