ร่างกายของลู่เหยียนจั๋วแข็งทื่อ
เขาก้มหน้าลง เห็นชายเสื้อที่เธอกำไว้แน่นในความมืด รู้สึกเหมือนหัวใจแทบจะกระเด็นออกมาจากอก
“ได้”
เขาวางกล่องเครื่องมือลง แล้วเดินตามแรงดึงของเธอไปที่โซฟา นั่งลงข้างเธอ
เมื่อเริ่มชินกับความมืด เขาก็ค่อย ๆ มองเห็นใบหน้าของเธอ
ใบหน้าเล็ก ๆ นั้น
ใบหน้าที่หวาดหวั่น ต้องการให้เขาปกป้อง
“ผมอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัว”
เขาพูดออกไปโดยไม่รู้ตัว
“ฉันจับชายเสื้อคุณไว้แบบนี้ได้ไหม” เสียงของเสิ่นจืออี้นุ่มเบา แฝงด้วยคำวิงวอน
เธอเงยหน้ามองเขา
แววตาเป็นประกายจาง ๆ ในราตรี ราวกับทนรับการปฏิเสธแม้เพียงนิดเดียวไม่ไหว
ลู่เหยียนจั๋วถูกเธอมองจนรู้สึกว่าทั้งตัวแทบจะลุกไหม้
แววตาของเขามืดครึ้ม เสียงก็แหบพร่าลง
“จับแค่เสื้อพอเหรอ”
เขายื่นมือใหญ่ข้างหนึ่งให้
“จับมือเถอะ”
เสิ่นจืออี้ชะงักไปชั่วขณะ
“ได้เหรอ”
“ช่วยเหลือกันฉันเพื่อนบ้านไง” ลู่เหยียนจั๋วมองเธอด้วยดวงตาดำลึกล้ำ มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ คล้ายหมาป่าหิวโหยที่กำลังล่อกระต่ายขาวให้ติดกับ
เสิ่นจืออี้กัดริมฝีปาก แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนยื่นปลายนิ้วไปแตะฝ่ามือเขาอย่างลังเล
ทันทีที่สัมผัส เขาก็พลิกมือมากุมมือเธอไว้แน่น
ตึก
ตึก...
หัวใจสองดวงเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง
เสิ่นจืออี้ก้มหน้า แก้มแดงอยู่ในความมืด สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิจากฝ่ามือเขา
มือเขาร้อนเหลือเกิน...
มือข้างเดียวก็ห่อมือเธอไว้ได้ทั้งมือ
มือที่จับปืนมาหลายปีมีหนังด้านหนาเป็นชั้น ๆ เสียดสีกับผิวของเธอ เพียงขยับนิดเดียวก็เหมือนมีกระแสไฟฟ้าละเอียดวิ่งปราด ทำให้เธอสั่นสะท้านไปทั้งตัวโดยไม่รู้ตัว...
ลู่เหยียนจั๋วมองท่าทางเขินอายของเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เขากุมมือเธอไว้แน่น
สัมผัสความนุ่มนวลในฝ่ามือ
สัมผัสนั้นนุ่มลื่นยิ่งกว่าผ้าไหม เกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก