“อือ…เพ่ยจี้…”
เสิ่นจืออี้พยายามดันอกเขาออก แต่กลับถูกคว้าข้อมือไว้ กดตรึงกับเบาะทั้งสองข้าง ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาจูบเธออย่างลึกซึ้งและหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม
ลมหายใจของเสิ่นจืออี้ถูกช่วงชิงไปจนหมดสิ้น
คลื่นความร้อนระลอกแล้วระลอกเล่าพลุ่งขึ้นในร่างกาย รุนแรงขึ้นทุกที
ระหว่างจูบที่มีทั้งแผ่วเบาและหนักหน่วง เพ่ยจี้ใช้นิ้วหัวแม่มือค่อย ๆ ลูบไล้ผิวด้านในข้อมือของเธอ
แผ่วเบาราวขนนก
แต่กลับทำให้ทั้งร่างของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
แรงผลักไสของเธอค่อย ๆ อ่อนลง
มือใหญ่ของเขากุมข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยกัน ล็อกไว้เหนือศีรษะ ส่วนมืออีกข้างก็สอดเข้าไปอย่างคล่องแคล่วจากชายเสื้อบริเวณเอว ลูบไล้ไปตามผิวข้างเอวของเธอ ค่อย ๆ เคลื่อนคลอเคลียหยอกเย้า
จากนั้นเขาก็จูบไล่จากริมฝีปากของเธอ ผ่านคาง ข้างลำคอ ไปจนถึงกระดูกไหปลาร้า…
ประสาทสัมผัสถูกกระตุ้นให้เกิดคลื่นอารมณ์ซัดกระหน่ำ
ราวกับชะล้างซ่านไปทั่วทุกอณูผิว
เสิ่นจืออี้ราวกับปลาที่ถูกวางแผ่อยู่บนฝั่ง ดวงตาพร่ามัว หอบหายใจพลิกกระสับกระส่ายอยู่ในอุ้งมือของเขา
“เพ่ยจี้…” น้ำเสียงที่เธอเรียกเขาเจือเสียงสะอื้นสั่นพร่า “คุณ…คุณไม่ได้บอกว่าจะไปจดทะเบียนกันเหรอ?”
“เดี๋ยวเสื้อผ้าฉันยับ ถ่ายรูปออกมาไม่สวยนะ…”
ที่นี่คนเยอะจะตาย…
คนที่เดินผ่านไปมาอาจเห็นเข้าได้ทุกเมื่อ…
เสิ่นจืออี้เกร็งเครียดสุดขีด คอยระแวดระวังความเคลื่อนไหวด้านนอก ทำให้ประสาทสัมผัสทั่วร่างยิ่งไวขึ้น
แทบจะทนเปลวไฟที่เขาจุดขึ้นมาไม่ไหว
เพ่ยจี้ชะงักการเคลื่อนไหว
เขาเงยหน้าขึ้น แตะปลายจมูกเธออย่างจนใจ “เก่งจริง ๆ เลยนะ ที่รัก…”
“ทุกทีเลย หาเจอจุดตายของฉันทุกที”