เมื่อเห็นคนมาเยือน เสิ่นจืออี้ก็ปิดก๊อกน้ำ แล้วเดินออกมาจากเรือนกระจก
“น้องชายชื่อชีอวี่หรันใช่ไหมคะ?”
เสียงของเธอหวานใส ทั้งยังแฝงความสง่างามอยู่เล็กน้อย
ชีอวี่หรันชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะได้สติและเก็บท่าทีเฉื่อยชาไม่ใส่ใจลงไปสองส่วน
“สวัสดีครับพี่สาว” เขาเอ่ยเสียงต่ำ
เสิ่นจืออี้หรี่ตายิ้ม
เห็นไหมล่ะ
เธอบอกแล้วว่าเขาเป็นเด็กดี แถมยังมีมารยาทด้วย
เธอเดินไปที่โต๊ะ อุ้มช่อดอกไม้ขึ้นมาแล้วยื่นให้ชีอวี่หรัน “นี่ค่ะ ของพี่สาวน้องไง”
“ตอนส่งถึงแล้ว อย่าลืมบอกด้วยนะคะว่าเป็นของคุณเชินส่งมาให้”
“คุณเชิน?” ชีอวี่หรันรับช่อดอกไม้มา พอเห็นลายมือคมชัดทรงพลังบนการ์ดก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เขาเงยหน้ามองเสิ่นจืออี้
“พี่สาวนามสกุลเชินเหรอครับ?”
เสิ่นจืออี้ชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็ยิ้มออกมา
“ใช่ค่ะ”
“ฉันชื่อจืออี้ เสิ่นจืออี้ค่ะ”
ดูท่าน้องชายคนนี้จะไม่ใช่แค่เรียบร้อย แต่ยังฉลาดมากด้วยนะ
ชีอวี่หรันมองประกายระยิบระยับดุจหยาดน้ำค้างยามเช้าในดวงตาเรียวยิ้มของเธอ หัวใจก็พลันเต้นสะดุดไปหนึ่งจังหวะ
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง
เขาท่องชื่อของเธอซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบในใจ
จนใบหูเริ่มแดงระเรื่อ
เขาเอียงหน้าเล็กน้อย มองตู้แช่ข้าง ๆ
ข้างในมีช่อดอกไม้ที่ห่อไว้เรียบร้อยวางเต็มแน่น
เขายกมือชี้ไป
“พวกนี้ต้องส่งวันนี้ทั้งหมดเลยเหรอครับ?”
เสิ่นจืออี้พยักหน้า
“ให้ผมช่วยพี่สาวส่งเถอะครับ” เขาเสนอตัว
ดวงตาเป็นประกายสดใส
ราวกับลูกกวางที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เขาได้กลิ่นหอมจากตัวเธอ เป็นกลิ่นหวานสดชื่นเฉพาะตัวที่แตกต่างจากกลิ่นดอกไม้ทุกชนิด