ไม่ได้หรือ?
เสิ่นจืออี้ถามอย่างงุนงงว่า “แล้วฉันจะแสดงความโกรธยังไงล่ะ?”
ชางหลิวยู่ไล่คิดถึงท่าทางทุกอย่างที่ทำให้คนดูหยาบคายและไม่น่าชอบ
เขาตอบเสียงเรียบว่า “ชูนิ้วกลางเป็นไหม?”
“ทำไมจะไม่เป็นล่ะ?”
เสิ่นจืออี้ชูนิ้วกลางให้ดูทันที!
ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างกลมโต เพราะกำลังโกรธ ประกายตาจึงวาวโรจน์
ปลายจมูกกับหางคิ้วขมวดเข้าหากัน แก้มระเรื่อเป็นสีชมพูอ่อน ทั้งสองข้างนุ่มนิ่มราวกับลิ้นจี่ที่ปอกเปลือกแล้ว
น่ารักจนชวนให้คนอยากจับแก้มเธอไว้…
ชางหลิวยู่สบถในใจแล้วเบือนหน้าหนี
“ท่านี้ก็ไม่เหมาะกับเธอเหมือนกัน”
“แล้วฉันควรทำยังไงล่ะ?” เสิ่นจืออี้หมดแรงลงทันตา “คงไม่ใช่ว่าฉันต้องเป็นก้อนสำลีนุ่ม ๆ ให้ใครรังแกก็ได้นะ?”
ชางหลิวยู่จ้องตาเธอ
สายตาไล่ต่ำลง
จากปลายจมูก แก้มทั้งสองข้าง ลำคอ ไปจนถึงปลายนิ้วเรียวบาง
ขาวนุ่มนิ่มไปทั้งตัว
ไม่ต่างจากก้อนสำลีเลยสักนิด
แค่ยืนอยู่ตรงนี้ ก็ทำให้คนอยากแกล้งแล้ว
อยากรังแกอย่างหนัก…
เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนโยนยันต์ส่งสารให้เธอ “ต่อไปเรียกฉันมา”
ดวงตาของเสิ่นจืออี้เป็นประกายขึ้นมาทันที
เธอพลิกดูยันต์ส่งสารใบนั้นซ้ำไปซ้ำมา “ชางหลิวยู่ คุณนี่ดีเกินไปแล้ว!”
“ของนี่จำกัดจำนวนครั้งไหม?”
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมใสเป็นประกายราวกับไข่มุก จ้องเขาอย่างใคร่รู้และตื่นเต้น