“ชางหลิวยู่ บอกข้ามาสิว่าเจ้ามีอายุถึง 18 หรือยัง?”
สายลมหยุดพัด ใบไม้สงบนิ่ง
กระทั่งกระรอกก็ยังหยุดแทะลูกสน
แม้แต่นกที่บินผ่านกลางอากาศก็หุบปีก เกาะอยู่บนกิ่งไม้ เอียงหัวรอฟังคำตอบของชางหลิวยู่
ชางหลิวยู่ “...น่าเบื่อ”
เขายกมือขึ้น ใช้ปราณกระบี่แตะเบา ๆ สมุดก็ปิดดัง “เพียะ”
“การทดสอบยังเหลืออีก 3 ชั่วโมง”
“ถ้าไม่อยากแพ้ก็ตามมา”
เขาเพิ่งหมุนตัว เสิ่นจืออี้ก็คว้าแขนเสื้อเขาไว้ “เดี๋ยวก่อน”
ชางหลิวยู่ก้มมองนาง “มีอะไร?”
“เจ้าฆ่าสัตว์ปีศาจไปตั้งมากมาย หิวหรือเปล่า?” เสิ่นจืออี้กะพริบตาปริบ ๆ ด้วยสีหน้าเป็นห่วง “กินอะไรหน่อยไหม?”
ชางหลิวยู่ “ไม่หิว”
“ไม่หิวจริง ๆ เหรอ?” เสิ่นจืออี้ถอนหายใจยาว “แต่ข้าเตรียมของกินไว้ให้เจ้าแล้วนะ”
ชางหลิวยู่เลิกคิ้วอย่างสนใจ “อ้อ?”
“อยู่ที่ไหน?”
เสิ่นจืออี้ชี้ไปยังต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ไม่ไกล “อยู่บนต้นนั้นไง”
ชางหลิวยู่มองตามสายตานาง แล้วเหลือบเห็นผลไม้วิญญาณลูกมหึมาห้อยอยู่บนต้นไม้
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองนาง
“เจ้าหมายถึงผลไม้วิญญาณที่อยู่บนต้นนั่นหรือ?”
“อื้อ ๆ” เสิ่นจืออี้พยักหน้า “ได้ยินว่าผลไม้นี่ฉ่ำน้ำ หอมหวานมาก แถมยังอร่อยสุด ๆ ด้วย”
พูดจบนางก็กลืนน้ำลาย
ท้องยังส่งเสียง “โครก” ขึ้นมาอย่างไม่รู้จักเวลา
นางกอดท้อง หัวเราะแห้ง ๆ ก่อนพูดอย่างจริงจังว่า “ของดีที่ช่วยให้อิ่มท้องขนาดนี้ ข้าเตรียมไว้ให้เจ้าแล้ว ไปเก็บมาได้เลย”
“ไม่ต้องขอบคุณข้ามากหรอก”
ชางหลิวยู่ “...”
เขานวดหว่างคิ้วอย่างจนใจ “เก็บเสร็จแล้ว ข้าต้องแวะเอาเครื่องดื่มมาให้เจ้าด้วยหรือเปล่า?”
“ได้เหรอ?” ดวงตาเสิ่นจืออี้เป็นประกาย
“ไม่ต้องยุ่งยากมากก็ได้” นางชี้ไปยังรังผึ้งฝั่งตรงข้ามอย่างกระตือรือร้น “ตักน้ำผึ้งนั่นมาหน่อย เติมน้ำค้างกับน้ำดอกไม้สด แล้วใช้ปราณกระบี่ของเจ้าคนให้เข้ากันก็พอ”