เสิ่นจืออี้ตามโจวอวี่เชินไปต่างมณฑล
ระหว่างที่ทั้งคู่ไปแข่งขันฟิสิกส์ ไป๋ซินหานกำลังเผชิญชีวิตที่พลิกผันดุจละครมากที่สุดในบรรดานักศึกษาใหม่
เธอไม่สนใจเรื่องราวภายนอกใด ๆ ทั้งสิ้น
เอาแต่หมกตัวอยู่ในหอพัก จ้องบัญชีหุ้นของตัวเอง
มองตัวเลขในนั้นที่พุ่งสูงขึ้นทุกวัน
ความยินดีในใจยากจะสะกดกลั้น
ทุกวันหัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น
อีกนิดเดียว อีกนิดเดียว...
ขอแค่ขึ้นอีกหนึ่งจุด เธอก็จะได้กำไรเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า!
ผลกำไรที่เกินคาดทำให้เธอหน้ามืดตามัว
ไป๋ซินหานข่มความตื่นเต้นเอาไว้ พลางจ้องยอดเงินในบัญชีที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่มีแก่ใจแม้แต่จะเข้าเรียน
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง—
เธอขมวดคิ้วแล้วมองโทรศัพท์
อาจารย์ที่ปรึกษาโทรมาอีกแล้ว
“มาหาฉันที่ห้องทำงานหน่อย”
ไป๋ซินหานวางสาย แล้วเดินกระมิดกระเมี้ยนไปยังห้องทำงานของอาจารย์ที่ปรึกษา
“ตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้” อาจารย์ชี้ข้อมูลหลายจุดในวิทยานิพนธ์ของเธอ “เธอได้ข้อมูลพวกนี้มาได้ยังไง?”
“แล้วข้อสรุปนี้เกี่ยวข้องกับเนื้อหาที่เธอเขียนไว้ข้างบนหรือเปล่า?”
ไป๋ซินหานเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว
วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เธอจ้างคนอื่นเขียนให้ แถมยังไม่เคยอ่านด้วยซ้ำ
จะรู้ได้ยังไงว่าหมายความว่าอะไร?
อาจารย์มองท่าทางอึกอักของไป๋ซินหาน สีหน้าเคร่งขรึมก่อนเอ่ยว่า “พูดความจริงมาเถอะ”
“วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ เธอเขียนเองหรือเปล่า?”
“กะ...ก็แน่นอนสิ!” ไป๋ซินหานฝืนใจยอมรับ
แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยพิรุธ
อาจารย์เงียบไปครู่ใหญ่
“กลับไปเถอะ”
“ไม่เข้าเรียน แถมยังจ้างคนอื่นทำการบ้านให้ ถึงตอนนี้ยังคิดจะหาข้ออ้างมาหลอกอาจารย์อีก”