กระแสไฟฟ้าเล็กละเอียดแล่นวาบไปทั่วร่างแทบจะในพริบตา
เสิ่นจืออี้ถูกเขาแง้มริมฝีปาก ลากลิ้นที่ซ่อนอยู่ระหว่างริมฝีปากและซี่ฟันออกมา ท่ามกลางการช่วงชิงที่ทวีความลึกล้ำขึ้นเรื่อย ๆ และสัมผัสที่รุนแรงขึ้นเป็นระลอก ร่างกายของเธอค่อย ๆ อ่อนยวบลง
“อือ…”
เธอหน้าแดง โอบรอบคอเขาไว้ ดวงตาพร่าเลือนด้วยม่านน้ำ
โจวอวี่เชินกดท้ายทอยเธอไว้ ไม่เปิดโอกาสให้หนีแม้แต่น้อย
ครั้งเดียว
ทั้งหมด
มอบให้เธอทั้งหมด
เขาถูกความปรารถนาอันแรงกล้าครอบงำ
เขาดันเธอแนบกับผนัง จูบลึกซึ้งขึ้นอย่างเกินเลย
อัจฉริยะนักเรียนดีเด่น ไม่ว่าเรื่องใดก็เรียนรู้ได้ด้วยตัวเอง
จากเสียงครางแผ่วเบาของเธอ จากปลายนิ้วที่สั่นระริก และจากการเผยอริมฝีปากตอบรับอย่างแผ่วบาง เขาก็พบจุดสำคัญที่ทำให้เธอยอมจำนนอย่างสิ้นเชิงได้อย่างรวดเร็ว
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ระหว่างจูบจนแทบขาดใจ เขาถ่ายเทลมหายใจให้เธอ ครั้นเธอได้สติขึ้นมา ก็เริ่มช่วงชิงอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิมต่อ
จากนั้นเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนเนิ่นนาน ให้เธอแนบริมฝีปากและฟันของเขา จนแทบถูกบีบให้หลั่งน้ำตา
“ไม่เอาแล้ว…”
“ไม่เอาแล้ว…” เธอส่งเสียงครางเบา ๆ คล้ายลูกแมว
มากเกินไป มากเกินไปจริง ๆ
แรงกระแทกจากโรคกระหายการสัมผัสและการทรมานที่เขาจงใจมอบให้ ก่อเกิดความสุขซ่านละเอียดเป็นระลอก
พุ่งขึ้นไปถึงกลางกระหม่อม
ทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านจนควบคุมไม่ได้
โจวอวี่เชินกดข้อมือเธอไว้
นึกถึงคำพูดของสวยเยี่ยน
ที่ว่าเวลาผู้หญิงบอกว่าไม่ แปลว่าต้องการ
เขาแตะปลายจมูกกับเธอ ดวงตาเรียวยาวแผ่ความเย็นชา ทว่าสิ่งที่ถูกกดข่มอยู่เบื้องล่างคือเปลวไฟแห่งความลุ่มหลงที่อยากบังคับให้เธอรับมันอีกครั้ง