เสิ่นจืออี้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว
แสงแดดอุ่นยามบ่ายสาดเข้ามาทางหน้าต่าง
กลิ่นอาหารจาง ๆ ลอยมาในอากาศ
เธอขยี้ร่างกายที่ปวดเมื่อย ลุกจากเตียงแล้วเปิดประตูห้องนอนใหญ่
กังเปิ้งเห่ารัว ๆ วิ่งเข้ามาซบอกเธอ
“ลูกกตัญญู กลับมาแล้วเหรอ?”
เธอย่อตัวลงลูบหัวมัน
“กังเปิ้ง เธอไม่สบาย อย่าไปรบกวนเธอ” ลู่เหยียนจั๋วถือจานอาหารเดินออกมาจากครัว พลางดุมัน
คราวนี้กังเปิ้งไม่ขัดใจเขา นั่งนิ่ง ๆ ไม่พุ่งเข้าหาเธออีก
เสิ่นจืออี้ลุกขึ้น
“ที่รัก มากินข้าว” ลู่เหยียนจั๋วเดินเข้ามาอุ้มเธอไปที่โต๊ะอาหาร แล้วค่อย ๆ วางลงบนเก้าอี้อย่างทะนุถนอม
“ยังเจ็บตรงไหนอีกไหม?” เขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอแล้วถาม
เสิ่นจืออี้ส่งเสียงฮึดฮัด หันหน้าหนีอย่างโมโห “ยังกล้าถามอีกเหรอ”
“เจ็บไปหมดทุกที่!”
“ผมคงเสียสติไปแล้วจริง ๆ” ลู่เหยียนจั๋วหัวเราะเบา ๆ
เขาจับหน้าเธอให้หันกลับมา ประคองไว้ในฝ่ามือ แล้วก็อดใจไม่ไหว ก้มลงจูบปลายจมูกกับริมฝีปากของเธอ
“เธอบอกว่ารักผม ผมดีใจเกินไป เมื่อคืนเลยห้ามตัวเองไม่อยู่”
“ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับคุณเลยนะ” เสิ่นจืออี้ผลักหัวเขาออก หลบจูบเหนียวหนึบของเขา แล้วไล่เรียงความผิดที่เขาก่อไว้ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา “คุณผิดคำพูด ทิ้งฉันไป เมื่อวาน...เมื่อวานยังทำกับฉันรุนแรงขนาดนั้น เรียกให้หยุดก็ไม่หยุด...”
พูดไปพูดมา เธอก็หน้าแดงเสียเอง
“ยังไงฉันก็จะไม่คุยกับคุณหนึ่งสัปดาห์”
เธอแค่ฉวยโอกาสหาเรื่องระบายเท่านั้น
เมื่อคืนเขาทำเอาเธอกลัวจริง ๆ
คนที่เคยเป็นทหารรับจ้างนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ
ทั้งความอดทนและพละกำลังระเบิดล้วนแข็งแกร่งเกินคนทั่วไปจะเทียบได้
เล่นเอาแทบเอาชีวิตไม่รอด
“หนึ่งสัปดาห์เหรอ?” หางตาของลู่เหยียนจั๋วตกลง
“โหดร้ายเกินไปแล้วมั้ง ที่รัก?”
“ไม่สู้ส่งผมให้หมาป่าดำยิงทิ้งไปเลยล่ะ?”
เสิ่นจืออี้: …
เธอใช้มือข้างเดียวหยิกแก้มเขา จ้องเขาเขม็ง
“มันจะยากขนาดนั้นได้ยังไง!”
“ตัวคุณยังมีแผลตั้งเยอะ ต้องพักฟื้นให้ดี ห้ามทำเหมือนเมื่อคืนอีกแล้ว”