เยว่ถิงเหมยแอบฟังบทสนทนาของพวกเขาอยู่หน้าประตู สีหน้าซีดเผือดลงในพริบตา
พวกเขาจะไล่เธอออกงั้นเหรอ?!
เธอถอยหลังอย่างลนลานสองก้าว กำหมัดแน่น
ไม่...
มันคงไม่ง่ายแค่นั้น...
ถ้าพวกเขาฟ้องเธอ เธอต้องติดคุกแน่!
ฟังจากน้ำเสียงตอนหมอจางคุยกับผู้อำนวยการเมื่อครู่ พวกเขาคงไม่ปล่อยเธอไปง่าย ๆ!
ไม่อย่างนั้นจะรวบรวมเอกสารมากมายขนาดนั้นมาทำไม?
ทั้งหมดเป็นเพราะเจียงจิ้นหวัง...
เพราะเขาคนเดียว โรงพยาบาลถึงได้เล่นงานเธอ!
ต้องเป็นเพราะโรงพยาบาลเห็นว่าเจียงจิ้นหวังมีค่ามากกว่า ต่อให้ตรวจพบว่าเขามีปัญหา ก็ยังช่วยปกปิดให้เขา ยอมเสียสละตัวเอง!
ถึงอย่างไรเธอก็เป็นแค่พยาบาลตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง!
ความขุ่นเคืองและหวาดกลัวอัดแน่นอยู่ในใจเยว่ถิงเหมย เธอพลันวิ่งออกไปนอกโรงพยาบาล
โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
ทุกอย่างเข้าข้างผลประโยชน์ทั้งนั้น!
เห็น ๆ อยู่ว่าเธอต่างหากคือนางเอก ควรได้ครอบครองทรัพยากรที่ดีที่สุดในโลกใบเล็กนี้
ทำไมทุกคนถึงต้องหมุนรอบเจียงจิ้นหวังด้วย?
จู่ ๆ ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวก็ผุดขึ้นในใจเธอ
หรือมีเพียงเมื่อเขาหายไปจากโลกนี้ เธอถึงจะกลับมาควบคุมทรัพยากรทั้งหมดและพลิกเจตจำนงของโลกได้?
บางทีอาจมีเพียงวิธีนี้...
เธอถึงจะทวงทุกอย่างที่ควรเป็นของตัวเองกลับคืนมาได้!
ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เจียงจิ้นหวังติดค้างเธอ!
เขาทำลายชีวิตเธอไปถึงสองชาติ!
ต่อให้ตกนรก เขาก็สมควรได้รับโทษแล้ว!
……
เสิ่นจืออี้อยู่ที่โรงพยาบาลต่อจนลงนามในเอกสารรับรองทั้งหมดเสร็จ ฟ้าก็มืดเกือบสนิทแล้ว
เธอมึนหัวตื้อไปหมด
พักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “เจียงจิ้นหวังล่ะ?”
“เขาอยู่ที่โรงพยาบาลหรือเปล่า?”
ผู้อำนวยการส่ายหน้า “ตอนเที่ยงเขาเพิ่งหมดสติไป แต่พอฟื้นขึ้นมา ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมอยู่โรงพยาบาล”
“บอกว่าจะกลับบ้านไปรอ”
“ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรออะไร”
หัวใจเสิ่นจืออี้กระตุกวูบ เธอลุกขึ้นทันที
เขากำลังรอเธออยู่!
*
ห้องมืดสลัว
ขวดเหล้าล้มระเกะระกะอยู่ทั่วห้อง
เจียงจิ้นหวังพิงโซฟาอยู่บนพื้น มือถือขวดเหล้าแล้วยกขึ้นกรอกลงคออีกหลายอึกอย่างแรง