ประตูบานใหญ่ค่อย ๆ เปิดออก
เขาเห็นใบหน้าที่เฝ้าคะนึงหามาตลอด
เจ้าหนู...
ดวงตาเย็นชาของเจียงจิ้นหวังหดวูบ เขาเผยอปากพึมพำ
แต่ลำคอตีบตันเกินไป จนเปล่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่น้อย
แรงกระทบใจรุนแรงเกินไป จนเขาคิดว่าตนกำลังอยู่ในความฝัน แม้แต่สติก็เลือนราง
เขาได้แต่มองเธอนิ่งงัน
มองเธอก้าวเข้ามาในโถงทางเข้า สวมชุดกระโปรงสีขาว ในมือยังหิ้วถุงพลาสติกใบใหญ่ตุงอยู่สองใบ
มองเธอหมุนตัวปิดประตู ก้มลงเปลี่ยนรองเท้า
มองเธอเงยหน้าขึ้น สบตากับเขา
ราวกับเวลาได้หยุดนิ่งลง ณ วินาทีนั้น
ถุงพลาสติกหล่นตุบลงบนพื้น
มะเขือเทศกับมันฝรั่งข้างในกลิ้งออกมา หมุนวนอยู่บนพื้น
ดวงตาของเสิ่นจืออี้เบิกกว้าง มือยังคงอยู่ในท่าหิ้วถุง
สายตาของเธอจับจ้องอยู่บนตัวเขา
แรกเริ่มมีเพียงความงุนงง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงและยินดีอย่างเหลือเชื่อ
“เจียงจิ้นหวัง คุณฟื้นแล้ว!”
เสียงของเธอสั่นเครือ ขอบตาแดงก่ำ
เธอพุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว
เธอวิ่งอย่างเร่งรีบ จนแทบสะดุดล้มตอนโผเข้ากอดเขา
ร่างอุ่นนุ่มกระแทกเข้ากับอก
พร้อมกลิ่นหอมของดอกการบูรที่เขาคิดถึงทั้งวันทั้งคืน
ความเจ็บปวดที่ท้อง น้ำตาร้อนผ่าวของเธอ เส้นผมนุ่มสลวย และเสียงสะอื้นที่กลั้นไม่อยู่...
ทุกสิ่งทุกอย่าง
ล้วนยืนยันว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความฝัน
แต่เป็นความจริง
เป็นชีวิตที่เขายังใช้ไม่สิ้นสุด