เสิ่นจืออี้บอกตัวเองในใจ
ต้องปฏิเสธสิ่งล่อใจที่ไม่เหมาะสมนี้อย่างเด็ดขาด
แต่ดวงตากลับจ้องกล้ามอกกับกล้ามท้องของเขาไม่วางตา...
ในหัวก็อดนึกถึงชุด “แปลกประหลาด” ที่เขาส่งมาให้ไม่ได้
จะใส่ให้ครบทุกชุดเลยเหรอ...
เธอกลืนน้ำลาย
“ทำได้จริงเหรอ?” เธอถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
นั่นมันตามใจคนชอบกินเกินไปแล้ว
แม้แต่ในฝัน เธอยังไม่กล้าฝันว่าจะมีวัตถุดิบให้เล่นเยอะขนาดนี้
“ได้อยู่แล้ว”
แววตาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นกันแดดของชีอวี่หรันวูบไหว
“แค่แบบนี้ความสัมพันธ์ของเราจะดูคลุมเครือขึ้นมาหน่อย”
“อ๊ะ...แล้วจะทำยังไงดี?” เสิ่นจืออี้ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องจริง ๆ ปล่อยให้เขาเป็นคนกำหนดทิศทางและความคืบหน้าทั้งหมด
ชีอวี่หรันชะงักไปครู่หนึ่ง
สายตาลึกล้ำจับจ้องเธอที่อยู่อีกฟากของหน้าจอ
“งั้นก็...ลองเป็นแฟนกันทางออนไลน์สักหนึ่งอาทิตย์ไหม”
“ได้ไหม?”
“แฟนกันทางออนไลน์เหรอ?” เสิ่นจืออี้ชะงัก
“อืม” ชีอวี่หรันข่มความตื่นเต้นและความคาดหวังที่เอ่อล้นอยู่ในใจ แล้วจงใจกดเสียงให้ต่ำลง ฟังดูเหมือนกำลังน้อยใจ
เขาพูดเสียงเนิบช้าว่า “ไม่อย่างนั้นฉันคงรู้สึกเหมือนตัวเองออกมาขายตัว”
“แม่ของนิวไหน่คงไม่ใจร้าย ปล่อยให้ฉันลำบากใจขนาดนั้นหรอกใช่ไหม?”
“ขอร้องล่ะ อย่าทำกับฉันแบบนี้เลย”
เสิ่นจืออี้จ้องหูกระต่ายที่ตกลงมาของเขา
รู้สึกได้ถึงบรรยากาศหม่นหมองรอบตัวเขา แม้จะผ่านหน้าจอมาก็ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจน
นิวไหน่ส่งเสียงเหมียวขึ้นมาได้จังหวะพอดี
เธอชักจะใจอ่อนจริง ๆ แล้ว
“หนึ่งอาทิตย์เหรอ?”
“อืม” ดวงตาชีอวี่หรันเป็นประกาย “เจ็ดวัน”
“จะให้ฉันใส่อะไรก็ได้”
สิ่งล่อใจนั้นมากเกินไป สุดท้ายเสิ่นจืออี้ก็ทนไม่ไหว