ศิษย์พี่ใหญ่มองหม้อไฟสีแดงฉานรสเผ็ดร้อนจัด กับเนื้อสัตว์วิเศษหูเทพร้อยเสียงที่ย่างจนเหลืองทองและมีน้ำมันเยิ้ม กลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอ ต่างจากน้ำเดือดจืดชืดในหม้อของศิษย์น้องสามทุกครั้งอย่างสิ้นเชิง
เพียงแต่นางไม่จำเป็นต้องกินอาหารมานานแล้ว และไม่ได้ใส่ใจเรื่องความอยากอาหารเหมือนศิษย์น้องสาม
แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่เปี่ยมความคาดหวังของหล่านเยว่ นางก็อดใจอ่อนไม่ได้ “เช่นนั้น…ข้าลองดูสักหน่อยก็แล้วกัน?”
“ศิษย์พี่ใหญ่ เชิญเลย!”
ซิงเฉินจื่อยื่นตะเกียบให้ด้วยสองมือ ศิษย์พี่ใหญ่ทำตามที่หล่านเยว่สาธิต คีบเนื้อชิ้นหนึ่งลงไปลวกในหม้อสองสามครั้ง ทันทีที่เข้าปาก รสเผ็ดชาละมุนหอมสดก็พุ่งกระแทกต่อมรับรส รูม่านตาของศิษย์พี่ใหญ่หดวูบ นางไม่พูดอะไรสักคำ เพียงคีบเนื้ออีกชิ้นลงไปลวกต่ออย่างเงียบ ๆ
“ศิษย์พี่ใหญ่ ลองชิมนี่ด้วยสิ”
หล่านเยว่เห็นศิษย์พี่สามคีบเนื้อสัตว์วิเศษหูเทพร้อยเสียงขึ้นมาหลายชิ้นอย่างเอาใจใส่ ทั้งยังห่อเนื้อย่างด้วยกลีบดอกไม้เถาที่กรอบหวานเล็กน้อยตามวิธีที่หล่านเยว่สอน แล้วจัดใส่จานส่งให้ฉีไป๋หลี เมื่อสบเข้ากับสายตาที่มองเขาราวกับคนโง่ เขาก็หัวเราะแหะ ๆ “ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์น้องเล็กสอนข้ามา ลองชิมดูสิ อร่อยมากจริง ๆ”
ศิษย์พี่ใหญ่ลังเลเล็กน้อย ศิษย์น้องเล็กเป็นคนสอน เช่นนั้นก็ลองดูแล้วกัน
กลีบดอกไม้กรอบหวานเล็กน้อย ส่วนเนื้อก็กรอบนอกนุ่มใน นุ่มละมุนลิ้น ไม่รู้ตัวตั้งแต่เมื่อใด ศิษย์พี่ใหญ่ก็กินเนื้อสัตว์วิเศษหูเทพร้อยเสียงที่เหลือจนหมด กระทั่งซิงเฉินจื่อบอกว่าไม่มีแล้ว นางจึงได้สติกลับมา แววขุ่นเคืองตัวเองวาบผ่านใบหน้า นางกินอาหารของศิษย์น้องเล็กหมดโดยไม่รู้ตัว ที่เหลือเชื่อที่สุดก็คือนางยังอยากกินอีก