"ผี…ผีคืนชีพแล้ว!"
กลีบดอกไม้สีแดงสดทั้งห้ากลีบของเจ้าดอกน้อยแตกซ่านราวกับขนระเบิด พูดตะกุกตะกัก
เสียงโซ่ดังก้องกังวานขึ้น โซ่ทั้งสี่เส้นที่สลักอักขระสีทองไหลเวียนไม่หยุดปรากฏขึ้นอีกครั้งตามการเคลื่อนไหวของบุรุษ
หล่านเยว่รับรู้ถึงสัมผัสเย็นเยียบบนลำคอ นางตัวแข็งทื่อไปหมด
คนที่ถูกโซ่ระดับนี้ล่ามไว้จะเป็นคนดีได้อย่างไร? นางกลัวเหลือเกินว่าวินาทีต่อมาเขี้ยวคมจะกัดเข้าที่คอของนางอย่างแรง
เมื่อนึกถึงภาพน่าสะพรึงกลัวนั้น หล่านเยว่ก็ตัวสั่น รีบดิ้นรนผลักไสเขาออกไป
เจ้าดอกน้อยก็อ้าปากงับเข้าเต็มแรงที่แขนของบุรุษ
"อ๊ะ…ฟันข้า…ถุย ถุย ถุย…"
เจ้าดอกน้อยพ่นเกสรที่เหมือนเขี้ยวอันแหลมคมออกมาหลายเส้นติดต่อกัน อย่าว่าแต่กัดแขนเขาให้ขาดเลย ฟันอันแหลมคมไร้เทียมทานของมันขนาดเนื้อผ้าเขายังกัดไม่ขาด ก็หักสะบั้นลงแล้ว!
สิ้นหนทาง เจ้าดอกน้อยได้แต่ใช้ใบไม้ยาวของมันมัดตัวบุรุษแล้วลากออกด้านนอก
ทว่าพยายามอยู่นาน ก็เหมือนมดพยายามเขย่าต้นไม้ บุรุษไม่ขยับแม้แต่น้อย กลับทำให้เขาไม่สบายตัวจนต้องซุกไซ้ที่ซอกคอของหล่านเยว่
หล่านเยว่รู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง ขนลุกชันทุกเส้น เพราะนางรับรู้ถึงลมหายใจเย็นเฉียบแผ่วเบาที่พ่นอยู่บนลำคออันบอบบางของนาง
ใช่แล้ว! เขาหายใจแล้ว!
ตามมาด้วยมือที่ยันอกเขาไว้ ก็สัมผัสได้ถึงการเต้นเบา ๆ ใต้ผนังทรวงอก
"ฟื้น…ฟื้นแล้ว?"
หล่านเยว่ใจเต้นระทึกเมื่อมองดูอักขระสีทองบนโซ่หมุนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับรับรู้ถึงบางอย่าง เห็นได้ชัดว่าเกี่ยวโยงอย่างใกล้ชิดกับสภาพของบุรุษ
ผนึก?
"เยว่เยว่ พลังพิเศษของเจ้า!"
เจ้าดอกน้อยพลันร้องอย่างตกใจ มันสัมผัสได้ว่าพลังพิเศษในร่างของหล่านเยว่ฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว
หล่านเยว่มีสีหน้าแปลกประหลาด นางที่ถูกกักขังทำได้เพียงเอียงศีรษะเล็กน้อยจนเห็นท้ายทอยของบุรุษ "เป็นเพราะเขา!"
ตั้งแต่หัวใจเขาเริ่มเต้น พลังพิเศษในร่างนางที่เหือดแห้งไปแล้วก็เหมือนกับสั่นพ้อง ถูกดึงออกมาเส้นหนึ่งโดยพลังลึกลับ ไหลเวียนผ่านแขนไปยังหัวใจของอีกฝ่าย แล้วไหลกลับมามากขึ้นไปอีก เป็นเช่นนี้ซ้ำไปมา