ภายในแดนมายา หล่านเยว่กำลังฟาดซือถูฟู่อย่างสะใจ ระบายอารมณ์อย่างสุดขีด ทันใดนั้นแผ่นดินก็สั่นสะเทือน บ้านเรือนพังทลายหนักกว่าเดิม
ซือถูฟู่ในมือสลายไปทันที ผู้คนที่วิ่งหนีรอบข้างก็หายไปเช่นกัน ราวกับทั้งฟ้ากว้างเหลือเพียงหล่านเยว่เพียงลำพัง
หล่านเยว่รู้สึกไม่ดีขึ้นมา เถาวัลย์เขียวที่เท้าพยุงตัวเธอสูงขึ้น
ท้องฟ้ามืดมิดไกลออกไปฉายแสงวาบ ราวกับสเปเชียลเอฟเฟกต์ ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ผืนหนึ่งเข้ามาแทนที่รัตติกาล และแผ่ขยายมายังทิศนี้อย่างรวดเร็ว ผู้คนมากมายในชุดหลากหลายวิ่งอยู่บนนั้น...
เพียงชั่วพริบตา เมืองชั่วโจวในยามค่ำคืนก็กลายเป็นทุ่งหญ้าป่ากว้างใหญ่ ผู้คนกลุ่มหนึ่งกรีดร้องวิ่งหนีสุดชีวิตไปข้างหน้า เบื้องหลังพวกเขา สีดำดั่งกระแสน้ำแผ่ซ่านอย่างรวดเร็ว
ทุกที่ที่ผ่านไป ไม่เหลือแม้แต่หญ้าสักต้น เหลือเพียงพื้นดินสีน้ำตาล
หล่านเยว่มองไปเพียงครั้งเดียวก็รู้สึกขนหัวลุก
มด! มดพวกนี้ตัวใหญ่กว่าหนูเสียอีก!
นับหมื่นนับแสน ไม่สิ อาจถึงหลักร้อยล้าน ปกคลุมฟ้าดินราวกับน้ำในเขื่อนพังทลาย หลั่งไหลมา
“อ๊ากก!”
มีคนกรีดร้องลั่น สะดุดล้มลงไป มดพุ่งท่วมร่างของเขาในพริบตา เขาไม่มีแม้แต่เวลาร้องโหยหวน ร่างที่เคยพองเป็นก้อนก็แฟบลง เผยให้เห็นเพียงโครงกระดูกขาวโพลน
หล่านเยว่สูดหายใจเยือกเย็น นี่มันใช่มดหรือ? นี่มันเครื่องบดเนื้อชัดๆ!
เนื้อร้อยกว่าชั่งมลายในพริบตา!
“หลี่หล่านเยว่!”
เสียงผู้หญิงที่หอบจนเพี้ยนเสียงดังสะท้านฟ้าขึ้นมา
จงเทียนเจียว?
หล่านเยว่ไม่ทันได้คิดมาก เหลือบเห็นว่ากลุ่มคนที่เดิมจะหนีไปอีกทางกลับเปลี่ยนทิศ ตรงมาทางด้านของเธอ กองทัพมดที่ตามหลังมาก็แห่ตามมาเช่นกัน