เบื้องหลังเหล่าศิษย์สำนัก ปรากฏทางเข้าหมุนวนดั่งวังน้ำวนสองแห่ง หล่านเยว่และไป๋มู่เฉินก้าวเท้าเข้าไปคนละทาง
ทว่าในจังหวะที่หล่านเยว่เข้าไป เจ้าต้าไป๋ในอ้อมอกของนางถูกพลังที่ไร้รูปร่างผลักกระเด็นออกมาในพริบตา ต้าไป๋ตอบสนองรวดเร็วยิ่ง บิดตัวกลางอากาศ ก่อนตกลงบนไหล่ของไป๋มู่เฉิน แล้วหายตัวไปกับเขาในทางเข้าสู่แดนมายา
ศิษย์สำนักที่เห็นเหตุการณ์เต็มไปด้วยความตกตะลึง
แดนมายาสามารถแยกแยะได้ว่าผู้ที่เข้ามามีพลังฝึกตนหรือไม่ หากตอนนี้เขายังไม่เข้าใจว่าต้าไป๋ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงธรรมดา ก็คงโง่เต็มทนแล้ว
ภาพเบื้องหน้าของหล่านเยว่เปลี่ยนไป
ตรงหน้ามืดมิด ดวงจันทร์บนฟ้าถูกเมฆดำบดบัง หลงเหลือเพียงแสงจันทร์สลัวอ่อนแรง
รอบด้านเต็มไปด้วยเรือนเรียงราย นางกำลังยืนอยู่ที่มุมมืดของบ้านหลังหนึ่ง
รอบข้างเงียบกริบ เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นระรัวชัดเจน
สถานที่นี้...ดูคุ้นตายิ่งนัก
"มู่หรงหล่านเยว่ ข้าจะสับเจ้าให้เป็นชิ้นๆ!"
เสียงตวาดด้วยโทสะที่เดือดดาลระเบิดขึ้นในท้องนภา ไอคลั่งพลุ่งพล่านกระจายไปทุกทิศทาง
เวรแล้ว ซือถูฟู่!
หัวใจของหล่านเยว่เต้นโครมคราม นางออกวิ่งทันที
การโจมตีแบบไร้ขอบเขตไม่เลือกเป้าหมาย การหลบซ่อนนั้นไร้ความหมายอีกต่อไป
บ้านเรือนพังทลายเป็นซากอยู่เบื้องหลัง เสียงกรีดร้องจากใต้ซากปรักหักพังในยามค่ำคืนอันเหน็บหนาวน่าสยดสยองเป็นพิเศษ ผู้คนนับไม่ถ้วนที่ถูกปลุกให้ตื่นจากฝันด้วยความตื่นตระหนกพากันหนีตายออกนอกเมือง
ซือถูฟู่ไม่สนใจชีวิตคนทั้งเมืองเพียงเพื่อหานาง นี่เขาบ้าไปแล้วหรือ?
ความจริงพิสูจน์ว่า เขาบ้าไปแล้วจริงๆ!
ซือถูฟู่โจมตีผู้คนที่มีแผ่นหลังคล้ายกับหล่านเยว่อย่างบ้าคลั่ง
ลงมือโหดเหี้ยม ครั้งเดียวถึงตาย
หล่านเยว่ใช้พลังพิเศษธาตุไม้หมุนเวียนทั่วร่าง กลิ่นอายของพืชพรรณช่วยอำพรางกลิ่นอายของนางได้อย่างแนบเนียน เดินตามเงามุมมืดของเรือนไปเรื่อยๆ มาถึงประตูเมืองอย่างรวดเร็ว