ซูจิ่นเยว่ได้สติกลับมา พยายามกดความตื่นตะลึงที่ปั่นป่วนอยู่ในใจลงไป สีหน้ายังคงสงบนิ่ง
พิธีมอบรางวัลสิ้นสุดลง ผู้ได้รับเหรียญทั้งสามคนก็ถ่ายภาพร่วมกันหน้าแท่นรับรางวัลตามธรรมเนียม
ทั้งสามยืนไหล่ชิดกัน ยิ้มให้กล้องอย่างพอเหมาะ ช่างภาพกดชัตเตอร์อย่างรวดเร็ว แสงแฟลชจ้าสว่างวาบต่อเนื่องอยู่ตรงหน้า บันทึกภาพช่วงเวลานี้เอาไว้
หลังถ่ายภาพเสร็จ จางอวี่ถงเป็นคนแรกที่หันกลับมาเผชิญหน้ากับซูจิ่นเยว่และหลี่รั่วหาน เธอสูงกว่าซูจิ่นเยว่เล็กน้อย ใบหน้าสะอาดสะอ้านแฝงความจริงจังและจริงใจ
“ซูจิ่นเยว่ หลี่รั่วหาน” เธอเรียกชื่อทั้งสองอย่างจริงจัง น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่ชัดเจนเป็นพิเศษ “ดีใจที่ได้รู้จักพวกคุณบนสนามแข่งแห่งนี้”
ซูจิ่นเยว่ชะงักเล็กน้อย เงยหน้ามองเธอ
ในดวงตาของจางอวี่ถงมีทั้งความเสียดายและไม่ยอมแพ้ แต่ที่มากกว่านั้นคือจิตวิญญาณนักสู้กับความเคารพที่ถูกปลุกให้ลุกโชนขึ้นมา เธอเม้มริมฝีปาก ก่อนพูดต่อว่า “ฉันเห็นฝีมือของพวกคุณแล้ว เก่งมากจริง ๆ ครั้งนี้ฉันแพ้อย่างหมดใจ แต่ครั้งหน้า...”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาเปล่งประกาย น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นฉับพลัน “สนามแข่งครั้งหน้า ฉันจะทุ่มสุดกำลังเพื่อคว้าโอกาสได้แข่งขันบนลานเดียวกับพวกคุณให้ได้”
ซูจิ่นเยว่จ้องมองจิตวิญญาณนักสู้ที่ลุกโชนอยู่ในดวงตาของเธอ แล้วก็ยิ้มบาง ๆ ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
นี่คือรอยยิ้มอ่อนโยนที่เกิดจากความชื่นชมซึ่งกันและกันระหว่างผู้แข็งแกร่ง
“ได้” เธอพยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นเป็นพิเศษ “แล้วเจอกันที่สนามแข่งครั้งหน้า”