ลู่หนิงยืดหลังตรง เธอรู้ว่าพ่อของฉินเซียงเคยช่วยชีวิตเธอไว้
ดังนั้นเมื่อพี่ชายใหญ่รับฉินเซียงกลับมาอยู่ด้วย เธอจึงไม่ได้คัดค้าน แถมยังปฏิบัติกับฉินเซียงเหมือนน้องสาวแท้ๆ
แต่พอเวลาผ่านไปนานๆ เธอก็พบว่าฉินเซียงกำลังแย่งพี่ชายของเธอไปอย่างเงียบๆ
ความสัมพันธ์ของเธอกับฉินเซียงถึงได้แย่ลงขนาดนี้
ลู่หนานเฟิงตวาดเสียงดัง: "ลู่หนิง! ดูคำพูดของเธอสิ? ที่พวกเราทำไปเนี่ย เอาชีวิตเธอหรือไง? ก็เพื่อให้เธอกับเซียงเซียงเข้ากันได้ไง! แค่นี้เธอก็ทำไม่ได้เหรอ? เธอจะงอนไปถึงเมื่อไหร่?"
"ฉันไม่ได้งอน"
ลู่หนิงได้ยินคำพูดของพี่ชายรอง คำถามที่ค้างคาในใจเมื่อครู่ก็สลายหายไปหมด
รู้สึกว่ามันไม่มีความหมายอะไร
เมื่อก่อนเธอก็เคยอธิบายอย่างบ้าคลั่งมาแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ผล
ตอนนี้เธอไม่อยากเป็นแบบชาติที่แล้ว ที่ต้องให้พี่ชายมาทำให้อารมณ์เสีย
เธอจะไม่อธิบายอีกต่อไป และจะไม่สนใจความคิดของพวกเขาด้วย
ลู่หนิงเก็บหนังสือบนโต๊ะกาแฟอย่างเงียบๆ ใส่ลงในกระเป๋านักเรียนให้หมด
เธอมองกระเป๋าที่เก็บเรียบร้อยแล้ว พูดเบาๆ: "ถ้าไม่มีอะไร ฉันขึ้นห้องก่อนนะ"
ลู่หนานเฟิงนั่งอยู่บนโซฟา ทำหน้าเหมือนปวดหัวลำบากใจ
"ลู่หนิง ถ้าเธอตกลงเข้าร่วมทีมแข่งตอนนี้ พวกเราจะไม่ถือสาเรื่องที่เธอทำไว้ก่อนหน้านี้เลย!"
ลู่หนิงได้ยินประโยคนี้แล้วรู้สึกขำมาก
สิ่งที่เธอทำในชาติที่แล้ว ล้วนเป็นเรื่องตลกทั้งนั้น
ลู่หนิงเดินขึ้นบันไดโดยไม่หันกลับมา ฝีเท้าแน่วแน่อย่างยิ่ง