ลู่หนิงหยุดลง น้ำเสียงสุภาพแต่ห่างเหิน "พี่สอง พี่สี่ พี่หก"
ถ้าไม่ทักทาย คงถูกพวกเขาว่าเธอทำตัวงอนไม่รู้จักมารยาทอีก
ตอนนี้เธอไม่มีแรงไปทะเลาะกับพวกเขา เสียเวลาเปล่า
ลู่หลิวเลิกคิ้วมองมา "วันนี้สอบเป็นยังไงบ้าง? เธอที่ว่าเพื่อจะตั้งใจเรียน ไม่ยอมเข้าร่วมทีม ฉันจะดูหน่อยว่าเธอจะสอบได้ดีแค่ไหน!"
เมื่อเผชิญคำพูดถากถางของพี่หก ลู่หนิงก็ไม่ใส่ใจ ยังไงเธอทำอะไร พวกพี่ๆ ก็ไม่มีวันเห็นค่า
เธอเม้มริมฝีปาก "ฉันจะพยายาม"
พยายามทำให้คะแนนดีขึ้น พยายามสอบติดมหาวิทยาลัยอวิ๋นให้ได้ จะได้ห่างไกลพวกคุณ
ลู่เป่ยหัวเราะเย้ย "ลู่หนิงไม่ใช่คนที่เรียนเก่งตั้งแต่เด็ก สอบตอนม.สี่ม.ห้าก็ไม่ได้เรื่อง พอจะจบแล้วค่อยมาสารภาพบาป ตายายยังไม่ทันได้ใส่บาตร แค่นั้นมันก็แค่ทำเป็นตั้งใจ เต็มที่ก็ได้ที่หลังฉินเซียง!"
ฉินเซียงยิ้มพูด "พี่สี่ พี่พูดแบบนี้ไม่ได้นะ พี่หนิงเธอตั้งใจเรียนมากขนาดนี้ ครูยังชมเลย ที่สอบได้ที่หลังก็ไม่ได้แปลว่าอะไรหรอก"
ลู่หนิงกำกระเป๋าแน่น ความโกรธพลุ่งขึ้นในอก
ชาติที่แล้วที่เธอสอบได้ไม่ดี มันมีเหตุผล
ก็เพราะทุกครั้งที่เธอสอบได้ดีกว่าฉินเซียง ฉินเซียงจะมาหาเรื่องเธอ แล้วทำให้พี่ๆ ไม่ชอบเธอ
ลู่หนิงไม่อยากให้พี่ๆ เกลียดเธอ เลยตั้งใจทำข้อสอบมั่วๆ
ที่เธอสอบได้แย่กว่าฉินเซียงทุกครั้ง ก็เพื่อไม่ให้ฉินเซียงก่อเรื่อง
นี่ไม่ได้แปลว่าเธอไม่เก่งจริงๆ!