ลู่หนิงรู้สึกว่าตัวเองทนไม่ไหวจริง ๆ แล้ว ฉินเซียงก็เดินมาแบบช้า ๆ
ฉินเซียงวิ่งไปพร้อมกับกล่าวขอโทษ: "ขอโทษนะคะ เมื่อกี้ฉันปรึกษาเรื่องการแข่งกับพี่หกพวกเขา เผลอลืมเวลาไปหน่อย"
ลู่เป่ยพูดอย่างใจเย็น: "ไม่เป็นไร เธอก็ช่วยครอบครัวออกแรง น่าจะดีกว่าคนบางคนที่เลี้ยงไม่รู้คุณ"
ลุงคนขับรถพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล: "ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมขับให้เร็วขึ้นหน่อย"
แต่สุดท้ายก็ยังสายอยู่ดี
ทั้งสองคนวิ่งไปถึงหน้าห้องเรียน พอดีกับที่ครูประจำชั้นจับได้
ฉินเซียงหน้าซีด หายใจหอบถี่ ๆ: "ขอโทษค่ะครู ไม่ดีเองที่ฉันทำให้เสียเวลา เลยทำให้พี่หนิงหนิงสายไปด้วย"
ลู่หนิงทำหน้าตายไม่พูดอะไร
ครูประจำชั้นมองทั้งสองคน แล้วพูดกับฉินเซียงด้วยสีหน้าใจดี: "ครูเข้าใจ ไม่ต้องอธิบายมาก เข้าไปก่อนเถอะ"
"ขอบคุณครับครู"
ลู่หนิงเดินตามเข้าไป แต่กลับได้ยินเสียงครูประจำชั้นพูดอย่างเข้มงวด: "ลู่หนิง ต่อไปนี้อย่าทำให้คนอื่นเดือดร้อน แล้วก็อย่าทำให้ฉินเซียงต้องมาเสียเวลากับเธออีก ครั้งนี้ถือว่าเป็นครั้งสุดท้ายนะ!"
ลู่หนิงหันกลับไป: "ครูคะ เมื่อกี้ฉินเซียงพูดชัดเจนแล้วว่าเป็นเธอที่ทำให้หนูสาย"
"พอได้แล้ว ฉันรู้จักนิสัยเธอดี อย่ามาเถียง ถ้ายังเถียงอีก ก็ออกไปยืนเรียนข้างนอกได้เลย"
ลู่หนิงไม่อยากพลาดโอกาสในการเรียน เพราะตอนนี้เธอตามหลังอยู่มากแล้ว
เธอเดินเข้าห้องเรียนอย่างเงียบ ๆ ด้วยอารมณ์ที่ย่ำแย่
หวังว่าจะได้สอบเร็ว ๆ เธอจะได้รีบหนีไปให้พ้นจากพวกเขา
ตอนพักเที่ยง
รอบ ๆ ฉินเซียงมีคนมากมาย ฟังเธอเล่าเรื่องทีมแข่งอาชีพ ทำให้ทุกคนรู้สึกอิจฉามาก
ลูกกระจ๊อกมองลู่หนิงแล้วพูด: "บางคนคงอิจฉาเซียงเซียง เลยตั้งใจทำเวลาให้ช้าเพื่อมาสาย"