br />ลู่หนิงได้ยินคำว่า "คนในครอบครัวเดียวกัน" ก็รู้สึกว่ามันช่างน่าขันเหลือเกิน
ชาติที่แล้ว เธอก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
แต่พอถึงก่อนวันคว้าแชมป์ เธอกลับถูกฉินเซียงชิงตำแหน่งไป
แบบนี้มันเรียกว่าครอบครัวเดียวกันที่ไหนกัน?
ลู่หนิงตอบอย่างไม่ลังเล: "หนูไม่คิดจะเข้าร่วมทีม หนูอยากตั้งใจเรียน เตรียมตัวสอบ"
ลู่หลิวพูดประชดประชัน: "แต่เมื่อก่อนเธออ้อนให้ฉันสอนเล่นเกม ตามฉันฝึกซ้อมทุกคืน แล้วยังบอกว่าจะเป็นสมาชิกทีมตัวจริง ตอนนั้นทำไมไม่พูดว่าจะตั้งใจเรียนล่ะ?"
ลู่หนิงรู้สึกเจ็บแปลบในใจ
ที่เธอตามพี่หกเล่นเกม ก็เพื่อจะได้สานสัมพันธ์กับพี่หก ให้มีเรื่องคุยด้วยกันมากขึ้น!
แต่ตอนนี้ ไม่จำเป็นอีกแล้ว
ลู่หนิงตอบ: "ก็เพราะเมื่อก่อนเล่นเกมจนเสียการเรียน ครั้งที่แล้วคะแนนสอบกลางภาคลดลงไปเยอะ เลยไม่อยากเล่นเกมต่อแล้วไง"
ลู่หลิวถูกเถียงจนพูดไม่ออก: "ก็ได้ ยังไงก็อย่าได้เสียใจทีหลังก็แล้วกัน! พอการแข่งขันเริ่ม คนนอกก็จะเห็นแต่ฉินเซียงคนเดียว คิดว่าเธอต่างหากที่เป็นคนในตระกูลลู่ของเรา"
ในเมื่อลู่หนิงไม่รู้จักดี ก็ช่างเถอะ เขาก็ไม่แยแสด้วย
"งั้นก็ดี"
ลู่หนิงไม่อยากพูดมาก เดินออกจากห้องอาหารทันที
พอกลับถึงห้อง เธอก็ปรับอารมณ์ เริ่มทำการบ้านอย่างตั้งใจ ทบทวนความรู้ที่ลืมไปแล้ว
——
วันรุ่งขึ้นหลังเลิกเรียน
ลู่หนิงกับฉินเซียงเดินไปที่หน้าโรงเรียนพร้อมกัน คนขับรถรออยู่ข้างนอก
ฉินเซียงยืนหน้ารถพูด: "อ้อ วันนี้ฉันต้องไปค่ายฝึกซ้อม คุณลุงคนขับต้องไปส่งฉันก่อน แบบว่าเราไม่ค่อยไปทางเดียวกันแล้วล่ะ"