ลู่หนิงนั่งแท็กซี่กลับมาที่ตระกูลลู่
ตอนที่เธอเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ก็ได้ยินเสียงของฉินเซียง ฟังดูเหมือนกำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข
แต่พอเธอปรากฏตัว บรรยากาศก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที
ลู่หนิงเดินผ่านห้องโถงใหญ่ไปอย่างไม่ยี่หระ ตั้งใจจะตรงกลับเข้าห้อง
ลู่เป่ยตะโกนเสียงดัง "ลู่หนิง นายหยุดเดี๋ยวนั้น! กลับมาบ้านเห็นผู้ใหญ่ยังไม่ทักทาย นี่เป็นทัศนคติของนายงั้นเหรอ?"
"อย่าคิดว่ามีหมอประจำโรงเรียนมาหนุนหลัง พูดจาว่าจะแจ้งความ แล้วนายจะมีเส้นสายอะไร ตระกูลลู่ไม่เหลือนาย นายก็ไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น!"
ลู่เป่ยยิ่งพูดยิ่งโมโห ลุกขึ้นยืนทันที "นายคิดว่าเราลำเอียงไปทางฉินเซียง แต่ไม่ดูตัวเองสิว่านายทำอะไรกับเธอไว้บ้าง! พ่อของเธอเคยช่วยชีวิตนายไว้ เรากำลังใช้หนี้แทนนายอยู่!"
ลู่หนิงฟังแล้วรู้สึกเหนื่อยใจมาก
เธอหยุดฝีเท้า แล้วหันไปทางโซฟา "พี่สอง พี่สี่ ฉันกลับมาแล้ว"
แบบนี้ก็ได้แล้วใช่ไหม?
ลู่หนานเฟิงเอ่ยขึ้น "จะกินข้าวแล้ว"
"พวกพี่กินเถอะ ฉันไม่หิว"
ลู่หนิงพูดจบก็หันหลังขึ้นบันได
"พี่สอง ดูท่าทางของเธอสิ ยิ่งทำตัวเกเรมากขึ้นทุกที!"
ฉินเซียงเอ่ย "พี่สี่ อย่าโกรธเลย ทั้งหมดเป็นความผิดของเซียงเซียงเอง บางทีถ้าเซียงเซียงออกจากตระกูลลู่ไป พี่หนิงหนิงก็คงไม่โกรธแบบนี้อีก"
"พูดอะไรโง่ๆ ต่อให้ต้องออกไปก็ต้องเป็นลู่หนิงออกไป จะให้เธอออกไปได้ยังไง?"
เสียงสนทนาเหล่านี้ดังมาจากข้างหลัง ลู่หนิงจึงเร่งฝีเท้ากลับเข้าห้อง แล้วลงกลอนล็อกประตูทันที
เธอพิงอยู่กับประตู พักหายใจอยู่ครู่ใหญ่ ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว
เธอเงยหน้ามองเพดาน กดน้ำตาให้กลับเข้าไป ครั้งนี้เธอจะไม่ยึดติดกับสายสัมพันธ์พี่น้องที่พังทลายนี้อีกแล้ว