หญิงสาวผู้เป็นวีรสตรีคนนี้ไม่เพียงจับพวกค้ามนุษย์ได้ แต่ยังช่วยชีวิตคนเป็น ๆ หนึ่งชีวิตกลับคืนมาจากมือของยมทูตได้อย่างแท้จริง!
เฟิงเถียจวินเช็ดเหงื่อเย็นที่ไหลผุดออกมาจากหน้าผากไม่หยุด แล้วมองเสิ่นซูหลี่ด้วยแววตาซาบซึ้งและโล่งใจจากใจจริง “สหายเสิ่น ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณจริง ๆ ไม่อย่างนั้น... ผลที่ตามมาคงเกินกว่าจะคาดคิด!”
เสิ่นซูหลี่โบกมือ ใบหน้าเผยรอยยิ้มถ่อมตนเล็กน้อย “คุณลุงเฟิงพูดเกินไปแล้วค่ะ แค่บังเอิญเท่านั้นเอง ในฐานะสหายที่มีใจสนับสนุนการปฏิวัติ เมื่อเจอเรื่องแบบนี้ก็ต้องยื่นมือเข้าช่วยอยู่แล้วค่ะ”
ดวงตาฉ่ำน้ำของเธอเหลือบไปยังเด็กสองคนที่ยังคงหลับสนิท แล้วเร่งว่า “คุณลุงเฟิง รีบไปจัดการงานเถอะค่ะ รีบตรวจสอบตัวตนของเด็ก ๆ ให้ชัดเจน แล้วส่งพวกเขากลับไปหาพ่อแม่โดยเร็ว บ้านที่ลูกหายไป พ่อแม่คงร้อนใจจนแทบคลั่งแล้ว”
เฟิงเถียจวินเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง จึงไม่รอช้า รีบสั่งเจ้าหน้าที่บริการรถไฟใต้บังคับบัญชาให้อุ้มเด็กทั้งสองไปยังห้องพักเจ้าหน้าที่บริการรถไฟอย่างระมัดระวัง เพื่อดูแลให้ดี
พอเด็ก ๆ ฟื้นขึ้นมา จะได้สอบถามเรื่องราวได้ทันที
เมื่อเห็นว่าเรื่องราวจบลงแล้ว ผู้โดยสารที่มามุงดูรอบห้องส่วนตัวก็ทยอยแยกย้ายกันไปทีละกลุ่มภายใต้การจัดระเบียบของเจ้าหน้าที่บริการรถไฟ ทางเดินกลับมาเงียบสงบอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
ทว่า คุณหมอสูงวัยผมขาวโพลนคนนั้นกลับยังไม่จากไป
เธอส่งขวดกระเบื้องใบเล็กคืนให้เสิ่นซูหลี่ ทว่าสายตากลับจับจ้องหนังสือ “ตำราหลักการยาฉบับผู้เริ่มต้น” ซึ่งขอบหน้ากระดาษเหลืองหม่นบนโต๊ะเล็กข้างตัว ดวงตาขุ่นมัวพลันฉายประกายวาบขึ้นมา