จางซูเฟินหัวเราะอย่างใจกว้าง โบกมือพลางกล่าวว่า “เป็นฉันเองที่เสียมารยาท หนูน้อยอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ ได้รู้จักคนรุ่นหลังที่มีพรสวรรค์เฉียบแหลมอย่างเธอ นับเป็นโชคดีอย่างยิ่งของการเดินทางครั้งนี้แล้ว”
“ว่าไปแล้ว คุยกันมาตั้งนาน ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการเลย ฉันชื่อจางซูเฟิน คราวนี้กำลังจะไปเมืองหลวงเพื่อไปดูอาการป่วยให้เพื่อนเก่าคนหนึ่ง”
เธอเป็นฝ่ายเปลี่ยนหัวข้อสนทนา บรรยากาศจึงผ่อนคลายลงทันที
“แล้วหนูน้อยล่ะ เตรียมจะไปเมืองหลวงเหมือนกันหรือเปล่า”
เมื่อเห็นว่าจางซูเฟินเป็นคนมีเหตุผล เสิ่นซูหลี่ก็รู้สึกผ่อนคลายลง เส้นเอ็นที่ขึงตึงในใจก็ค่อย ๆ คลายตัว
“บังเอิญจังเลยค่ะ ฉันก็เตรียมจะไปเมืองหลวงเพื่อจัดการธุระบางอย่างเหมือนกัน” เธอยิ้มจนดวงตาโค้ง รอยยิ้มมีความจริงใจเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน “แต่ยังไม่รู้เลยว่าจะไปพักที่ไหน คุณย่าจาง เราสองคนมีวาสนาต่อกันขนาดนี้ ไม่แน่ว่าอาจได้เจอกันอีกที่เมืองหลวงก็ได้นะคะ”
เธอเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง คล้ายกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ แววตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ ก่อนเอ่ยคำสัญญาที่กึ่งจริงกึ่งเล่นว่า “ฉันสัญญากับคุณค่ะ หากเรามีวาสนาได้พบกันอีกที่เมืองหลวงจริง ๆ ฉันจะคัดลอกหนังสือเล่มนี้ให้คุณด้วยมือตัวเอง แล้วมอบให้คุณย่านะคะ!”
ฟังดูเหมือนเป็นเพียงคำพูดสุภาพตามมารยาท แต่แท้จริงแล้ว นี่คือคำพูดจากใจของเสิ่นซูหลี่เช่นกัน
เมืองหลวงกว้างใหญ่ ผู้คนมากมายดุจมหาสมุทร เธอตั้งใจจะอยู่ที่นั่นเพียงไม่กี่วัน โอกาสที่จะบังเอิญได้พบกันอีกนั้นริบหรี่เพียงใดกัน
คำสัญญานี้ช่วยผูกไมตรีไว้ได้ ทั้งแทบไม่ต้องจ่ายอะไรเป็นการตอบแทน
แต่ในเมื่อเธอเอ่ยปากให้คำสัญญาแล้ว ก็ยังมีความหวังเผื่อไว้อยู่บ้าง หากได้พบกันอีกจริง ๆ เธอย่อมรักษาคำพูดอย่างแน่นอน