เฟิงเถียจวินมีสีหน้าเคร่งเครียด สายตากวาดผ่านพวกค้ามนุษย์สองคนที่หน้าซีดเผือด ก่อนจะกลับมาหยุดอยู่ที่เสิ่นซูหลี่ น้ำเสียงมีทั้งความหวาดหวั่นและโล่งใจ
“สหายเสิ่น สองคนนี้เป็นงูพิษและหนูในซอยเดียวกัน บนตัวพวกเขาต้องมีเรื่องอื่นติดค้างอยู่อีกแน่ พวกเราจะสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด”
เขามองเด็กสองคนที่เพิ่งหายใจหายคอได้ แล้วเสริมด้วยความหวาดหวั่นว่า “อีกอย่าง คราวนี้ต้องขอบคุณที่เธอสังเกตเห็นได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นเด็กสองคนนี้...ไม่รู้จะตกอยู่ในสภาพไหน!”
“พวกเราจะรีบติดต่อครอบครัวของเด็กสองคนนี้ให้เร็วที่สุด แล้วส่งพวกเขากลับบ้านอย่างปลอดภัย พ่อแม่ของเด็กต้องซาบซึ้งที่เธอช่วยลูกของพวกเขาไว้แน่ ถ้าเธอสะดวก ฝากเบอร์ติดต่อไว้ให้ฉันหน่อย จะได้ติดต่อเธอได้ในภายหลัง”
คนรอบข้างมีมากเกินไป เขาจึงไม่ได้พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา สาวน้อยคนนี้คงจะได้รับเกียรติยศที่นำชื่อเสียงมาสู่วงศ์ตระกูลอีกครั้งแล้ว!
เสิ่นซูหลี่เข้าใจคำพูดที่เขายังพูดไม่หมดอยู่แล้ว ในเมื่อทำความดีไปแล้ว ผลประโยชน์ที่ควรได้รับ เธอไม่มีทางปฏิเสธ
เธอยิ้มอย่างร่าเริง หางตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว “ได้สิ แต่ฉันแค่ไปเมืองหลวงชั่วคราว ยังไม่ได้กำหนดที่พักให้แน่นอนเลย”
“ฉันน่าจะไปพักที่หอรับรองที่ดีที่สุดแถวนั้นก่อน ถ้าพบพ่อแม่ของเด็กแล้ว ให้คนที่หอรับรองช่วยบอกฉันสักคำก็พอ”
เฟิงเถียจวินจดข้อมูลไว้แล้วพยักหน้า “ได้ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะหาทางบอกความคืบหน้าของคดีให้เธอทราบ”
“ถ้าเธอจัดที่พักเรียบร้อยแล้ว ก็โทรหา การรถไฟ ของพวกเราได้ สอบถามความคืบหน้าของคดีได้ทุกเมื่อ”