หลี่เซียงกั๋วสะดุ้งเฮือก ไม่กล้ารอช้าอีก รีบรับคำรัว ๆ ว่า “ได้ ได้! พี่วางใจเถอะ ผมจะพาเธอไปเดี๋ยวนี้!”
เขาก้าวเข้าไปคว้าแขนหนิงจิงโหรวที่ยังยืนอึ้งอยู่ กระชากเธอออกไปแทบจะเป็นการลาก ระหว่างนั้นก็เอ่ยขอโทษเสิ่นซูหลี่ไม่หยุดปาก
“พี่สะใภ้ ผมขอโทษจริง ๆ! จิงโหรวยังเด็ก ไม่รู้จักคิด พี่อย่าถือสาเธอเลยนะครับ!”
หนิงจิงโหรวถูกลากจนเซไปก้าวหนึ่ง ในที่สุดก็ได้สติ เธอดิ้นรนพลางร้องไห้ว่า “ฉันไม่ไป! ฉันไม่ขอโทษ! พี่เซี่ยเฉิงหยวน พี่ทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้!”
ทว่าคำตอบที่เธอได้รับมีเพียงเสียง “ปัง” ของบานประตูหนักอึ้งที่ปิดลง
ประตูบานหนาปิดสนิท กั้นเสียงร้องไห้แทบขาดใจของหนิงจิงโหรวไว้ด้านนอกอย่างสิ้นเชิง
ห้องรับแขกกว้างเกือบร้อยตารางเมตรตกอยู่ในความเงียบงันชวนประหลาด แม้แต่เสียงหายใจก็ยังได้ยินชัดเจน
ร่างสูงใหญ่ของเซี่ยเฉิงหยวนเกร็งตึง เขาหันกลับมา ดวงตาลึกล้ำจับจ้องเสิ่นซูหลี่ไม่วางตา ภายในนั้นเต็มไปด้วยความโกรธที่ยังไม่จางหาย พร้อมกับความประหม่าและทำอะไรไม่ถูกที่ซ่อนอยู่อย่างยากจะสังเกต
เสิ่นซูหลี่เงยหน้าขึ้น ดวงตาหยกกระจ่างใสคู่นั้นมีแววขบขันอยู่หลายส่วน
“เซี่ยเฉิงหยวน น้องสาวบ้านข้าง ๆ ของคุณปากเก่งไม่เบาเลยนะ”
“อาหลี่ อย่าโกรธเลย” เซี่ยเฉิงหยวนรีบก้าวเข้ามา น้ำเสียงทุ้มแหบกว่าตอนตำหนิหนิงจิงโหรวเมื่อครู่มาก “เธอก็แค่เด็กสาวที่ถูกครอบครัวตามใจจนเสียคน พูดอะไรไม่ทันคิด อย่าเก็บคำพูดของเธอมาใส่ใจเลย... ผม...”
เสิ่นซูหลี่เดินไปนั่งลงข้างเก้าอี้นอนตัวยาว เอนกายพิงหมอนนุ่มอย่างเกียจคร้าน แล้วมองเขาอย่างใจเย็น