เสิ่นซูหลี่ลูบจมูกตัวเองเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน
“ต้องขอโทษจริง ๆ บ้านฉันเพิ่งถูกโจรกลุ่มหนึ่งบุกมาขโมยของไปจนไม่เหลืออะไรเมื่อไม่กี่วันก่อน เฟอร์นิเจอร์พวกนี้เป็นของที่เอามาใช้แก้ขัดชั่วคราว บ้านก็เลยดูโล่งไปหน่อย”
เซี่ยเฉิงหยวนช่วยคลี่คลายบรรยากาศให้เธออย่างรู้กัน “พวกคุณมากันกะทันหันเกินไป ไม่อย่างนั้นฉันคงพาพวกคุณไปที่บ้านฉันแล้ว”
“ช่วงนี้ตระกูลเสิ่นมีเรื่องเกิดขึ้นไม่น้อย อย่าถือสาที่ต้อนรับได้ไม่ทั่วถึงเลยนะ เดี๋ยวฉันพาพวกคุณไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ”
หลี่เซียงกั๋วไม่ได้รังเกียจเลยสักนิด รีบโบกมือพูดว่า “พี่พูดอะไรอย่างนั้น พวกเราไม่ได้มาเพื่อเสวยสุขสักหน่อย”
แววตาของหนิงจิงโหรวเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นดูแคลน ใช้เวลาไม่ถึงสามวินาที
ระหว่างที่เดินผ่านมาด้วยกัน พวกเขาพบว่าในบรรดาบ้านสไตล์ตะวันตกแถบนี้ คฤหาสน์ตระกูลเสิ่นมีพื้นที่กว้างขวางที่สุด ทั้งยังสร้างได้หรูหราโอ่อ่าที่สุด!
แค่มองจากด้านนอกคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น ก็พอจะจินตนาการได้ว่าข้างในหรูหราขนาดไหน
แต่ใครจะคิดว่าข้างในกลับทรุดโทรมถึงเพียงนี้! เป็นแค่ของหรูที่มีแต่เปลือกนอกเท่านั้น!
ความรู้สึกเหนือกว่าผู้อื่นผุดขึ้นในใจหนิงจิงโหรวทันที
เธอสาวเท้าสั้น ๆ รีบเดินไปข้างเซี่ยเฉิงหยวน เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาจริงใจ
“พี่เซี่ยเฉิงหยวน ไม่ต้องช่วยปกปิดให้พวกเขาหรอกค่ะ บ้านนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกนายทุน ตอนนี้ครอบครัวนี้ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”