“ให้ฉันไปขอโทษ ก็เท่ากับให้ฉันยอมรับว่าฉันแพ้เธอใช่ไหม ฉัน หนิงจิงโหรว โตมาจนป่านนี้ เคยก้มหัวให้ใครตั้งแต่เมื่อไรกัน! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงไร้ที่มาคนนั้น!”
หลี่เซียงกั๋วมองท่าทางดื้อดึงไม่รับฟังของเธอแล้ว ก็รู้สึกเหมือนมีหัวเพิ่มขึ้นมาอีกสองหัวให้ปวด
ในหัวของเขาพลันปรากฏใบหน้างดงามเจิดจ้าจนบีบคั้นหัวใจของเสิ่นซูหลี่ขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งเย็นชาและเย้ายวน นับว่ามีเสน่ห์พอจะทำให้ผู้ชายคลั่งไคล้ได้จริง ๆ
เขาสะบัดศีรษะ ไล่ความคิดที่ไม่ควรมีนั้นออกไป น้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน “นี่ไม่ใช่เรื่องแพ้หรือชนะ! จิงโหรว อย่าทำตัวไร้เหตุผลอีกเลย! ถ้าเธอล้ำเส้นของพี่เซี่ยเฉิงหยวนจริง ๆ ก็ไม่มีใครช่วยเธอได้ เว้นเสียแต่ว่าเธอไม่อยากคบหากับคนในแวดวงของพวกเราอีกต่อไป!”
คำพูปที่มีนัยเป็นคำขาดของหลี่เซียงกั๋ว ราวกับถังน้ำเย็นจัดที่สาดโครมลงบนตัวหนิงจิงโหรว
หนิงจิงโหรวตัวแข็งทื่อ จนลืมแม้กระทั่งร้องไห้
ถูกคนในแวดวงของพวกเขากีดกันออกไปหรือ? ผลลัพธ์แบบนี้ เธอแบกรับไม่ไหว!
เหตุผลที่หนิงจิงโหรวเดินกร่างในเมืองหลวงได้ ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะพื้นเพของตระกูลหนิง อีกครึ่งหนึ่งก็คือรัศมีจากแวดวงแกนกลางของเซี่ยเฉิงหยวนและพวกเขา
ถ้าไม่มีรัศมีนี้แล้ว เธอจะเหลืออะไร?
เมื่อคิดได้เช่นนั้น ความหยิ่งผยองรอบตัวเธอก็ลดลงเล็กน้อย ทว่าความไม่ยินยอมในดวงตากลับยิ่งเข้มข้นขึ้น
ตั้งแต่เด็กจนโต เธอเป็นคนที่ทุกคนในเขตบ้านพักรายล้อมเอาใจ โดยเฉพาะเซี่ยเฉิงหยวน แม้จะเย็นชากับทุกคน แต่กับเธอแล้ว เขามักผ่อนปรนให้มากกว่าคนทั่วไป ซึ่งเป็นสิ่งที่คนอื่นไม่เคยได้รับ
ทุกคนต่างถือกันโดยปริยายว่า หนิงจิงโหรวจะได้เป็นนายหญิงแห่งตระกูลเซี่ยในอนาคต