หนิงจิงโหรวรีบเก็บซ่อนความยินดีบนใบหน้า แล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้ากังวลใจ ก่อนก้าวเร็ว ๆ เข้าไปหาและยื่นมือหมายจะคว้าแขนเซี่ยเฉิงหยวน ท่าทางสนิทสนมและห่วงใย
“พี่เซี่ยเฉิงหยวน พี่กลับมาแล้ว… สหายเสิ่น… เธอไม่ได้กลับมาพร้อมพี่หรือคะ?”
เมื่อเห็นว่าเซี่ยเฉิงหยวนไม่ตอบสนอง เธอก็ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด แววตาฉายความยินดีปนอำมหิตวูบหนึ่ง ทว่าปากกลับแสดงความประหลาดใจและห่วงใยอย่างพอเหมาะ “หรือว่าเธอจะ… หนีความผิด ไม่กล้ากลับมาแล้วคะ?”
เธอพูดพลางสังเกตสีหน้าของเซี่ยเฉิงหยวนอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ผลักเธอออก ความกล้าก็เพิ่มขึ้นอีกหน่อย
“คิดดูแล้วก็คงเป็นอย่างนั้น เธอกล้าลงมือเล่นงานฉันถึงตายอย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้น ในใจคงรู้สึกผิดจนไม่กล้ากลับมาเผชิญหน้ากับพี่” เธอวางท่าทีใจกว้าง ปลอบเสียงอ่อนโยน “แต่พี่เซี่ยเฉิงหยวนวางใจได้ค่ะ เห็นแก่ความผูกพันระหว่างพี่กับฉัน ฉันจะไม่ไปแจ้งตำรวจหรอกค่ะ จะได้ไม่สร้างความเดือดร้อนให้พี่”
เธอเงยหน้าขึ้น น้ำตาคลออยู่ในดวงตา ทุกถ้อยคำราวกับสำลีชุบยาพิษ อ่อนนุ่มแต่ถึงตาย
“แต่พี่เซี่ยเฉิงหยวน ผู้หญิงจิตใจชั่วร้ายแบบนี้ พี่แน่ใจจริง ๆ หรือคะว่าจะให้เธอเป็นคู่ชีวิตแห่งการปฏิวัติของพี่ วันนี้เธอทำกับฉันแบบนี้ได้ วันพรุ่งนี้ก็อาจทำกับคนอื่นได้เหมือนกัน ครั้งนี้ฉันโชคดีที่พี่ช่วยไว้ทัน แต่ถ้าคนอื่นไม่ได้โชคดีเหมือนฉันล่ะคะ เธอจะทำร้ายพี่ ทำร้ายตระกูลเซี่ยเอาได้…”
“หุบปาก!”
สองคำนั้นฟาดลงมาอย่างรุนแรงราวกับลูกเห็บ
เซี่ยเฉิงหยวนเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฉายแววพายุอันน่าสะพรึงกลัว “ผมไม่เชื่อว่าเธอเป็นคนแบบนั้น!”