เซี่ยเฉิงหยวนไม่อาจสนใจเหตุผลหรือหลักฐานอะไรได้อีกแล้ว ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว — ห้ามปล่อยให้เธอไป!
เขาพุ่งเข้าไปขวางหน้าเสิ่นซูหลี่อย่างรวดเร็ว ก่อนที่เธอจะพูดจบก็รีบขัดขึ้นมา เสียงสั่นเครือจนควบคุมไม่ได้เพราะความหวาดกลัว
“ไม่! อาหลี่ ฉันเชื่อเธอ! ฉันเชื่อเธอ!”
เขาตะโกนอย่างร้อนรนและเสียงดัง ราวกับมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะดึงหัวใจที่กำลังจากไปของเธอกลับมาได้
เสิ่นซูหลี่เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างลึกซึ้ง
ทว่าแววตาคู่นั้นกลับสงบนิ่งไร้คลื่นลม ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้าที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ
จากนั้นเธอก็เอ่ยสองคำออกมาเบา ๆ
“สายไปแล้ว”
“ความไว้ใจของคุณมาช้าเกินไป”
ในดวงตากระจ่างใสของเสิ่นซูหลี่เหลือเพียงความเยาะเย้ยและเย็นชา “เซี่ยเฉิงหยวน ความลังเลของคุณคือคำตอบที่ดีที่สุดแล้ว”
“ฉันไม่ได้ลังเล!” เขารีบโต้แย้ง ทว่าคำแก้ตัวอันอ่อนแรงนั้น แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าไร้พลัง
ภายในห้องรับแขก
หนิงจิงโหรวมองคนสองคนที่ยื้อยุดกันอยู่ตรงประตู ความอิจฉาและความแค้นแทบจะเอ่อล้นออกมาจากดวงตา
เธออุตส่าห์ลงทุนแสดงละครฉากนี้อย่างยากลำบาก ถึงขั้นเดิมพันด้วยชีวิตตัวเอง ไม่ใช่เพื่อมาดูพวกเขาแสดงความรักลึกซึ้งไม่เสื่อมคลายกันตรงนี้!
“พี่เซี่ยเฉิงหยวน!”
เสียงของหนิงจิงโหรวแหลมสูงและเสียดสี ไม่เหลือความอ่อนแอแม้แต่น้อย “คุณเสียสติไปแล้วหรือไง! เพื่อผู้หญิงใจร้ายเหมือนงูพิษคนนี้ ถึงกับไม่เห็นแก่ความผูกพันของเพื่อนที่เลี้ยงดูมาด้วยกันแต่เด็กเลยหรือ? คุณจะตอบฉันกับผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลได้อย่างไร?”