เมื่อมองตามแผ่นหลังของเซี่ยเฉิงหยวนที่หายลับไปในความมืด มู่หงฉีก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหันไปถามลูกสาว “หวานจวิน หนุ่มคนนั้นเป็นใคร ดูท่าทางจะมีความสัมพันธ์กับเด็กหลีไม่ธรรมดาเลยนะ”
เกาหลิงหลงพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว ดูท่าทางร้อนใจของเขาสิ ไม่น่าใช่แค่เพื่อนธรรมดาแน่”
“พ่อ แม่ เขาก็คือคนที่หนูเคยเล่าให้ฟังไง คู่หมั้นของอาหลี่ เซี่ยเฉิงหยวน คนที่เป็นนายใหญ่ในกองทัพนั่นแหละค่ะ” มู่หวานจวินอธิบายพร้อมรอยยิ้ม ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดีที่เพื่อนรักได้พบคนที่ใช่
……
เซี่ยเฉิงหยวนวิ่งสุดฝีเท้าไปทางคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น ด้วยความเร็วแทบจะเร็วที่สุดในชีวิต
ลมกลางคืนพัดกรูดเข้าไปในลำคอ มอบความเย็นเยียบเสียดกระดูกให้เขา แต่ก็ไม่อาจกดเปลวไฟที่แผดเผาอยู่ในใจได้
ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว—ต้องหาเธอให้เจอ
ทว่าถนนเส้นนั้นไม่ได้ยาวนัก แต่คืนนี้กลับดูยืดยาวและเงียบเหงาเป็นพิเศษ
ยิ่งวิ่งตามไป หัวใจก็ยิ่งจมดิ่ง
ไม่มีเงาร่างที่คุ้นเคย ไม่มีแม้แต่ร่องรอยที่บ่งบอกว่าเธอเคยผ่านไป
เขาหยุดฝีเท้ากะทันหัน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ลางสังหรณ์ไม่ดีสายหนึ่งเข้าบีบรัดหัวใจ
มีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เซี่ยเฉิงหยวนชะงักฝีเท้าทันที หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
เขาส่งคนไปเฝ้าคฤหาสน์ตระกูลเสิ่นไว้แล้ว หากเธอกลับไป เขาย่อมต้องได้รับข่าว
มู่หวานจวินบอกว่าเธอเพิ่งออกไป เช่นนั้นเธอไม่มีทางไปได้เร็วขนาดนี้ เว้นเสียแต่ว่า…เธอไม่ได้มุ่งหน้ากลับบ้านเลย!
ความเข้าใจนี้ทำให้เลือดในกายของเขาเย็นวาบไปครึ่งหนึ่ง