“ตัดขาดความสัมพันธ์เหรอ? ดีเลย!”
เกาหลิงหลงที่เงียบมาตลอดพลันหัวเราะเยาะเสียงเย็นชาแล้วเอ่ยขึ้น
นางค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองใบหน้าของมู่หงอวี่กับต้วนหานเหยียนทีละคน ความสง่างามน่าเกรงขามของพี่สะใภ้ใหญ่ที่เปรียบเสมือนแม่กดดันจนทั้งสองดูตัวเล็กลงไปครึ่งหนึ่ง
“พวกคุณคิดว่าทรัพย์สินพวกนี้ใครเป็นคนหามา? พี่ชายใหญ่ของพวกคุณ! แล้วคิดว่าตำหนักหลังนี้ใครเป็นคนค้ำจุน? ก็พี่ชายใหญ่ของพวกคุณอีกนั่นแหละ! กินของบ้านเรา ใช้ของบ้านเรา แต่ตอนนี้กลับกล้ามาพูดเรื่องตัดขาดความสัมพันธ์ที่นี่งั้นเหรอ?”
นางเดินไปตรงหน้าต้วนหานเหยียน บีบให้อีกฝ่ายถอยกรูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน
“น้องสะใภ้ ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของคุณน่ะ อย่าคิดว่าพวกเราดูไม่ออกนะ หงเฉิงไม่มีสมอง คุณก็จะโง่ตามเขาไปด้วยหรือไง? รอจนถูกคนเอาปืนจ่อหัว ถูกค้นบ้านแล้วลากไปเดินขบวนประจาน ค่อยร้องไห้ก็ยังไม่สาย!”
คำพูดของเกาหลิงหลงทุกคำล้วนแทงใจดำ
ใบหน้าของต้วนหานเหยียนแดงสลับซีด ถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก
“ดีเลย”
มู่หงฉีเอ่ยขึ้นตาม น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ ทว่ากลับหนักอึ้งราวกับก้อนหินยักษ์ที่กระแทกลงกลางใจทุกคน
“ผมยินดีเสียอีก”
มู่หงฉีกวาดตามองน้องชายสองคนที่ยืนตะลึงงัน แล้วมองไปยังภรรยาของพวกเขาที่แข็งค้างอยู่กับที่เช่นกัน
“ในเมื่อจะตัดขาด ก็ต้องตัดให้หมดจด”
เขาหันไปสั่งมู่เหยียนเชิง บุตรชายคนโตที่ยืนก้มมืออยู่ข้างหลังมาตลอดว่า “เหยียนเชิง ไปที่ห้องหนังสือของฉัน เอาทะเบียนสกุลกับลูกคิดมา”
ทะเบียนสกุล? ลูกคิด?
มู่หงอวี่กับมู่หงเฉิงสบตากัน ใจพลันกระตุกวูบพร้อมกัน ความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นมาในใจ
ไม่นานนัก ทะเบียนสกุลเล่มหนาหนักที่ห่อด้วยผ้าแพรชั้นดี กับลูกคิดไม้หวงหลาเก่าหนักอึ้ง ก็ถูกมู่เหยียนเชิงวางลงบนโต๊ะตรงหน้ามู่หงฉีอย่างนอบน้อม
นิ้วยาวเรียวของมู่หงฉีลูบผ่านปกทะเบียนสกุลเบา ๆ ท่าทางเชื่องช้าไม่รีบร้อน แต่กลับแผ่แรงกดดันที่มองไม่เห็น ทำให้บรรยากาศในห้องโถงหลักหนักอึ้งขึ้นมา
“ในเมื่อจะตัดขาดความสัมพันธ์ ก็เอาตามที่พวกคุณพูด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บ้านทั้งสองสาขาของพวกคุณจะถูกขับออกจากทะเบียนสกุลตระกูลมู่อย่างเป็นทางการ”