*
สำนักงานเขต
ผู้อำนวยการหวังกำลังถกเรื่องข่าวจากสำนักงานเยาวชนที่มีความรู้กับลูกน้องอีกหลายคนอย่างตื่นเต้น
“ตระกูลมู่ส่งเด็กไปอยู่ชนบททีเดียวเจ็ดคน แถมยังจะย้ายทั้งครอบครัวไปชนบทอีก! ช่างเป็นแบบอย่างของชุมชนเราเสียจริง! ระดับความเข้าใจทางความคิดนี่ไม่ธรรมดาเลย!”
สิ้นเสียงนั้น เสียงฆ้องกลองกึกก้องก็ดังมาจากข้างนอก ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
“ผู้อำนวยการ! ผู้อำนวยการ! แย่แล้ว! คนตระกูลมู่...คนตระกูลมู่มาแล้ว!” เจ้าหน้าที่หนุ่มคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ตื่นเต้นเสียจนพูดจาไม่เป็นภาษา
“มาก็มาแล้ว จะลนลานอะไร!” ผู้อำนวยการหวังถลึงตาใส่เขาอย่างไม่พอใจ ก่อนจัดคอเสื้อให้เรียบร้อยแล้วเดินเร็ว ๆ ออกไปต้อนรับ
แต่พอเห็นรถลากสิบกว่าคันจอดอยู่หน้าประตู และทรัพย์สินบนรถที่กองพะเนินราวภูเขา เขาก็ยืนนิ่งตัวแข็ง แก้วเคลือบในมือร่วงลงพื้นดัง “เคร้ง” จนบุบเบี้ยว
“คุณมู่...คุณมู่ นี่พวกคุณ...” ผู้อำนวยการหวังมองมู่หงฉี ปากสั่นระริก ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าจนพูดไม่ออก
มู่หงฉีมีรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้า ราวกับเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง
“ผู้อำนวยการหวัง ตระกูลมู่ของเราได้รับความเมตตาจากประเทศชาติมามากมาย ตอนนี้เรากำลังจะจากไห่เฉิงไปสร้างบ้านสร้างเมืองให้ประเทศชาติในชนบท สิ่งของนอกกายพวกนี้เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ สู้บริจาคให้ประเทศชาติทั้งหมดไม่ได้ ถือเสียว่าเป็นส่วนหนึ่งที่ตระกูลมู่ได้ตอบแทนประเทศชาติ”
พอคำพูดนี้จบลง ทุกคนในที่นั้นก็ตกตะลึง
เจ้าหน้าที่ทุกคนจากสำนักงานเขตพากันวิ่งกรูออกมา จ้องของโบราณ เงินสด รวมถึงโฉนดบ้านและโฉนดที่ดินหลายฉบับที่มู่หงฉียื่นให้จนแทบถลน
ผู้อำนวยการหวังตื่นเต้นจนแก้มแดงก่ำ มือสั่นขณะรับกระดาษเหล่านั้นมา น้ำเสียงเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ “คุณมู่! ในนามขององค์กร ในนามของประชาชน ผมขอขอบคุณพวกคุณ! พวกคุณ...พวกคุณเป็นแบบอย่างให้ประชาชนทั้งไห่เฉิงจริง ๆ!”
เขารีบเรียกทุกคนทันที “เร็วเข้า! อย่ายืนอึ้งกันอยู่ รีบช่วยกันขนของลงจากรถ! ตรวจนับทรัพย์สินให้ครบ! ต้องจดบันทึกน้ำใจของตระกูลมู่ไว้ให้ครบถ้วนแม้แต่สตางค์เดียว!”
สำนักงานเขตทั้งสำนักงานพลันขยับเขยื้อนกันทั่วหน้า