เสิ่นซูหลี่จ้องมองใบหน้าอัปลักษณ์ทั้งสามนั้นอย่างเย็นชา ต่อให้ตอนนี้พวกเขาจะดูน่าสงสารเพียงใด ใบหน้างดงามของเธอก็ไม่แสดงความหวั่นไหวแม้แต่น้อย
ภาพในชาติที่แล้วผุดขึ้นในหัวอย่างแจ่มชัด รอยยิ้มบิดเบี้ยวของพวกเขา การวางแผนอันเย็นชา ความทรงจำที่ถูกทุบกระดูกทั่วร่างจนหักและถูกเผาทั้งเป็น ความเจ็บปวดที่ฝังลึกในใจเหล่านั้นประทับอยู่ในวิญญาณของเธอ ไม่มีวันลืมเลือน!
ความเจ็บปวดแสนสาหัสและความเกลียดชังที่ฝังลึกถึงกระดูก ในชั่วขณะนี้ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในดวงตาของเธอ
ถึงเวลาแล้ว
เสิ่นซูหลี่รับปืนพกจากมือเชินเลี่ย สัมผัสเย็นเฉียบทำให้ปลายนิ้วของเธอสั่นไหว
ตัวปืนเย็นและหนักอึ้ง เมื่อนิ้วแตะไกปืน แขนของเธอก็ยังสั่นขึ้นมาเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่
ในตอนนั้นเอง แผงอกอบอุ่นและแข็งแกร่งก็แนบเข้ามาจากด้านหลัง
ร่างสูงใหญ่ของเซี่ยเฉิงหยวนโอบคลุมเธอไว้ทั้งตัว ลมหายใจของเขาโอบล้อมเธอ มือใหญ่ที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนทาบทับลงบนมือที่จับปืนของเธอ ไร้ซึ่งความปรารถนาใด มีเพียงความอบอุ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย
“ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอ” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังข้างหูเธอ
อาการสั่นเล็กน้อยนั้นสงบลงในทันที
ซูหยุนซานกับอีกสองคนเห็นเช่นนั้นก็กลัวจนฉี่ราด หันหลังคิดจะหนี แต่เชินเลี่ยกับทหารอีกหลายคนไหวตัวทัน เข้าจับตัวพวกเขาไว้แล้วลากทั้งสามขึ้นไปบนแท่นลงทัณฑ์ มัดไว้กับเสาไม้ที่เปื้อนเลือดจนขยับเขยื้อนไม่ได้อีก
สายตาของเสิ่นซูหลี่จับจ้องโจวเจี้ยนจงเป็นคนแรก