การประหารนักโทษมีขั้นตอนที่เคร่งครัด
หากยิงนัดแรกแล้วยังไม่ตาย หากต้องการยิงซ้ำ จะต้องรายงานขึ้นไปใหม่เพื่อยืนยันคำสั่งปฏิบัติการ
พวกเขาไม่มีอำนาจยิงซ้ำโดยพลการ
เสิ่นซูหลี่ราวกับไม่ได้ยินเสียงตะโกนของซูหยุนซาน เธอค่อย ๆ วางปืนลง ดวงตาคู่งามกระจ่างใสมองเซี่ยเฉิงหยวนอย่างอ่อนแรง น้ำเสียงเจือความไร้เดียงสาที่ไม่ประสาโลก
“แบบนี้……ฝังเขาได้ไหมคะ?”
ประโยคเดียวทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้น ยกเว้นเซี่ยเฉิงหยวน สูดหายใจเฮือกพร้อมกัน
ฝังคนเป็น……อย่างนั้นหรือ?
เซี่ยเฉิงหยวนมองเธอ ในดวงตาหยกที่มักเผยแววห่างเหินและพินิจพิเคราะห์คู่นั้น ซ่อนความเจ็บปวดกับความดื้อรั้นที่ยากจะสลัดออกไป
ในที่สุดเขาก็พยักหน้า น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น
“ได้”
จากนั้นเขายกมือส่งสัญญาณให้เชินเลี่ยกับคนอื่น ๆ
เป็นคำสั่งง่าย ๆ ที่สุด — จัดการศพ
เชินเลี่ยกับคนอื่น ๆ ใจสั่นวาบ ไม่กล้าลังเลอีกแม้แต่น้อย รีบเข้าไปประกบซ้ายขวาแบกซูหยุนซานที่ยังหัวเราะลั่น แล้วลากเขาไปยังหลุมศพที่ขุดเตรียมไว้ไม่ไกล
“ไม่! พวกคุณทำอะไร! ปล่อยฉัน! ฉันยังมีชีวิตอยู่! ฉันยังไม่ตาย! พวกคุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินความเป็นความตายของฉันตามใจชอบ!”
เสียงหัวเราะของซูหยุนซานหยุดลงกะทันหัน แทนที่ด้วยเสียงหวาดกลัวและโหยหวนราวกับใจจะขาด
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าผู้หญิงเลวใจร้ายคนนี้ไม่มีทางเหลือทางรอดให้เขา เธอจะฝังเขาทั้งเป็น!
ซูหยุนซานเพิ่งได้สติจากความดีใจชั่วครู่ที่รอดตายมาได้ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูก