“จริงสิ” เขามองเธอ สีหน้าเคร่งขรึมขึ้น “คำตัดสินของครอบครัวซูหยุนซานออกมาแล้ว”
หัวใจของเสิ่นซูหลี่กระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้น มองเซี่ยเฉิงหยวนด้วยแววตาร้อนแรง รอฟังคำพูดต่อไป
เซี่ยเฉิงหยวนสบตาเธอ ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นสะท้อนใบหน้าเล็ก ๆ ที่ตึงเครียดของเธอ
เขาไม่อ้อมค้อม
“ซูหยุนซานวางแผนทำร้ายพ่อแม่แท้ ๆ น้องชายแท้ ๆ และน้องสะใภ้ ยักยอกทรัพย์สินมหาศาล สมคบคิดกับสายลับสมคบคิด มีความผิดร้ายแรงอย่างยิ่ง พิพากษาประหารชีวิต ดำเนินการทันที”
“จูหมิงเยว่ร่วมวางแผนสังหารพ่อสามีแม่สามี ยุยงให้ลูก ๆ หลอกลวงผู้อื่น มีความผิดหลายกระทง เมื่อลงโทษรวมกัน พิพากษาประหารชีวิตเช่นกัน ดำเนินการทันที”
แผ่นหลังที่เกร็งเขม็งของเสิ่นซูหลี่ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิงในชั่วขณะนั้น
ความขมขื่นที่ยากจะบรรยายเอ่อขึ้นมาจนจุกปลายจมูก เบื้องหน้าพลันพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตา
เธอหลับตาลงฉับพลัน บังคับข่มอารมณ์ที่แทบจะทะลักทลายกลับลงไป
ไม่ใช่ความเศร้า แต่เป็นความอ่อนแรงหลังวางภาระหนักอึ้งลงจากบ่า
ความแค้นเลือดที่ทรมานเธอมาตลอดวันคืน ฝันร้ายที่กัดกินจิตใจทุกครั้งยามตื่นกลางดึก ในที่สุดก็ปิดฉากลงด้วยเลือดในช่วงเวลานี้
เซี่ยเฉิงหยวนมองเธอเงียบ ๆ ไม่เอ่ยปากรบกวน
เขาเห็นขนตาที่สั่นระริกของเธอ และใบหน้าเล็ก ๆ ที่พยายามแสร้งทำเข้มแข็งแต่ยังเผยความเปราะบางออกมา หัวใจของเขาราวกับถูกบางสิ่งบีบเบา ๆ
“ฉันไม่เป็นไร คุณพูดต่อเถอะ” เสิ่นซูหลี่เอ่ยอย่างสงบ
เขารออยู่ครู่หนึ่ง จนเธอค่อย ๆ สงบอารมณ์ลง แล้วจึงเอ่ยต่อ น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว
“ซูฉางอานรู้เห็นแต่ไม่รายงาน มีส่วนร่วมในการฉ้อโกง อีกทั้ง...” น้ำเสียงของเซี่ยเฉิงหยวนชะงักไป คล้ายกำลังเลือกถ้อยคำ “มีปัญหาคุณธรรมร้ายแรงอย่างยิ่ง ลักลอบมีความสัมพันธ์กับจางหลานฮวา น้องสะใภ้ ถูกพิพากษาให้ถูกส่งตัวไปฟาร์มตะวันตกเฉียงเหนือ ใช้แรงงานดัดนิสัยตลอดชีวิต”