เสิ่นซูหลี่คิดฉับไว เก็บมีดฆ่าหมูเข้าไป
“อ๊า ช่วยด้วย——!”
เธอกรีดร้องลั่นขึ้นมาทันที ราวกับขวัญหนีดีฝ่อ พรวดพราดออกมาจากหลังต้นไม้ แล้ววิ่งขึ้นไปตามเนินเขา มุ่งหน้าสู่ส่วนที่ลึกและมืดมิดยิ่งกว่าเดิมโดยไม่หันกลับมามอง
“นังตัวดี! ยังกล้าหนีอีก!”
“จับมันไว้! อย่าให้มันหนีไปได้!”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
ทั้งสี่คนสะดุ้งกับเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันของเธอ แต่ก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจพี่ใหญ่ทางโน้นอีก ต่างพากันวิ่งไล่ตามเสิ่นซูหลี่ไปอย่างร้อนรน
สมรรถภาพร่างกายของเสิ่นซูหลี่ที่ผ่านการชำระล้างด้วยน้ำพุวิญญาณนั้น เหนือกว่าพวกอันธพาลที่ถูกสุราและกามารมณ์สูบจนร่างกายทรุดโทรมอย่างเทียบกันไม่ติด
เธอวิ่งพลางกรีดร้องด้วยท่าทาง “ตื่นตระหนก” ไปพลาง แต่ฝีเท้ากลับไม่ช้าลงแม้แต่น้อย บนทางภูเขาขรุขระ เธอวิ่งได้อย่างกับเดินบนพื้นราบ
ทั้งสี่คนที่ไล่ตามอยู่ด้านหลังหอบหายใจจนแทบขาดใจ เหนื่อยเหมือนหมาสี่ตัวที่ขาดน้ำ ปอดแสบร้อนเจ็บปวด
พวกเขาทำได้เพียงใช้มือเท้าคลานไล่ตามอยู่ด้านหลัง
เมื่อเห็นว่ายิ่งห่างจากสถานีรถไฟที่อึกทึกครึกโครมออกไปเรื่อย ๆ รอบด้านก็กลายเป็นที่รกร้างไร้ผู้คนอย่างสิ้นเชิง เสิ่นซูหลี่ก็ “พลาด” จนข้อเท้าพลิก ราวกับวิ่งต่อไม่ไหวอีกแล้ว ร่างทั้งร่างล้มลงกับพื้นอย่างน่าอนาถ
โอกาสนี้ทำให้ทั้งสี่คนที่ใช้มือเท้าคลานขึ้นเขามองเห็นความหวัง พวกเขารวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายแล้วพุ่งเข้าไปหา
พวกเขาหยุดอยู่ไม่ไกลจากเสิ่นซูหลี่ มือยันเข่า หอบหายใจเฮือกใหญ่
“หยุด... หยุดนะ... ฮู่ว... แม่งเอ๊ย ผู้หญิงเลว... ทำไมวิ่งเก่งขนาดนี้... ฮู่ว...” ลิงผอมเท้าแขนกับขา หอบจนพูดแทบไม่เป็นคำ