“จริงสิอาหลี่ พ่อกับแม่ฉันจัดการทรัพย์สินส่วนใหญ่ของตระกูลมู่เรียบร้อยแล้ว แต่ในใจก็ยังรู้สึกไม่วางใจอยู่ดี”
เธอมองเสิ่นซูหลี่ สีหน้าเคร่งขรึมยิ่งกว่าที่เคย น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยโดยที่ตัวเธอเองก็ไม่ทันรู้ตัว
“ฉันรู้สึกอยู่ตลอดว่าเรื่องในความฝันของฉัน…ยังไงก็ต้องเกิดขึ้นอีก”
“ฉันกลัวว่าตระกูลมู่จะยังเป็นเหมือนชาติที่แล้ว ถูกคนวางแผนจนล่มสลายกันทั้งตระกูล”
เธอกุมมือเสิ่นซูหลี่แน่น ฝ่ามือมีเหงื่อซึมออกมาบาง ๆ
หัวใจของเสิ่นซูหลี่หนักอึ้งลงเล็กน้อย
เธอรู้ดีว่านั่นคือรอยประทับจากฝันร้าย เป็นความกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูก ไม่ใช่คำพูดเพียงไม่กี่คำจะลบเลือนได้ง่าย ๆ
เหมือนตัวเธอเอง ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับซูหยุนซาน ก็มักนึกถึงใบหน้าอันน่าสยดสยองของเขาตอนทำร้ายเธอในชาติที่แล้ว
มู่หวานจวินสูดหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับตัดสินใจเรื่องบางอย่างได้แล้ว เธอขยับเข้าใกล้เสิ่นซูหลี่ แล้วพูดทีละคำ
“ฉันอยากบอกที่ซ่อนสมบัติของบ้านฉันให้เธอรู้ ถ้า…ถ้าตระกูลฉันเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นจริง ๆ ของพวกนั้นก็จะได้ไม่ถูกทิ้งไว้ให้ฝุ่นจับ และยิ่งไม่ควรตกเป็นของคนนอก เธอจำไว้นะ ต้องหาโอกาสเอามันออกมาให้หมด”
พูดจบ เธอก็ฝืนยิ้มออกมาอย่างยากเย็นยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก แฝงแววเยาะเย้ยตัวเองอยู่หลายส่วน “แต่ถ้าตระกูลฉันผ่านพ้นเคราะห์ครั้งนี้ไปได้ เธอก็ถือว่าฉันไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน ฮิ ๆ”
เสิ่นซูหลี่มองสาวน้อยที่พยายามทำเป็นไม่ทุกข์ร้อนตรงหน้า จุดที่อ่อนโยนที่สุดในหัวใจถูกกระแทกอย่างแรง
เธอจะต้องไว้ใจฉันมากแค่ไหน ถึงได้ฝากเส้นเลือดเส้นสำคัญของทั้งตระกูลไว้ให้กันง่ายดายเช่นนี้
คำปฏิเสธจ่ออยู่ที่ริมฝีปากแล้ว แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาของมู่หวานจวินที่เต็มไปด้วยความวิงวอนและความหวัง เธอก็กลืนคำนั้นลงคอไปอย่างฝืนใจ
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างชัดเจนในหัว
ทรัพย์สินของตระกูลมู่ ไม่ว่าจะเก็บไว้ที่ไหน ก็ไม่ปลอดภัยและมั่นคงเท่าเก็บไว้ในมิติของเธอเอง
รอให้วันหน้าทุกอย่างสงบลงและสถานการณ์มั่นคงแล้ว ค่อยคืนให้ตระกูลมู่โดยไม่ขาดตกบกพร่องก็ยังไม่สาย
เสิ่นซูหลี่อย่างเธอ ยังไม่ถึงขั้นโลภทรัพย์สินเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเพื่อนรัก