ทุกคนต่างเบิกตาค้างมองภาพตรงหน้า ไม่มีใครเห็นชัดว่าเธอลงมืออย่างไร รู้ตัวอีกที ชายที่ท่าทางดุดันคนนั้นก็ล้มลงไปแล้ว
“ต้าเป่า!” หญิงวัยกลางคนได้สติกลับคืนมา ร้องไห้โฮพลางพุ่งเข้าไปหาเขา
เขายังไม่ทันได้ระบายอารมณ์ ผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังก็กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะคลานเข้าไปหาเขาทั้งมือทั้งเท้า พยายามดึงชายคนนั้นให้ลุกขึ้นจากพื้น แต่ด้วยเรี่ยวแรงเพียงน้อยนิดของเธอ จะดึงร่างกำยำนั่นขึ้นมาได้อย่างไร ทำได้เพียงกอดเขาไว้แล้วร่ำไห้คร่ำครวญ
“อ๊า ต้าเป่า เป็นอะไรหรือเปล่า ต้าเป่า!”
เธอร่ำไห้อยู่สองเสียงก็พลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำจ้องเสิ่นซูหลี่เขม็ง น้ำเสียงแหลมบาดหู “ผู้หญิงเลว! กล้าลงมือได้ยังไง! วันนี้ฉันจะฉีกแกเป็นชิ้น ๆ คอยดู!”
พูดจบ เธอก็ทำท่ากางเล็บกางมือ เตรียมพุ่งเข้าใส่เสิ่นซูหลี่
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ขยับ ชายที่นอนอยู่บนพื้นกลับคว้าแขนเธอไว้ ความเจ็บปวดทำให้กล้ามเนื้อบนใบหน้าเขาบิดเบี้ยว ทว่ากลับฝืนยิ้มอย่างชั่วร้ายเปี่ยมความต้องการเอาชนะ “อย่าแตะต้องเธอ ให้ฉันจัดการเอง”
น้ำเสียงแหบพร่า แต่แฝงความเหี้ยมเกรียมไม่ยอมแพ้
เขากัดฟัน ใช้มือข้างเดียวยันพื้น พยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
ดวงตาของหญิงวัยกลางคนลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่ไม่ยินยอม แต่ไม่กล้าระบายใส่ชายคนนั้นแม้แต่น้อย ทำได้เพียงรวบรวมความเคียดแค้นทั้งหมดเป็นสายตาคมกริบ จ้องเฉือนเสิ่นซูหลี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับอยากใช้สายตาเชือดเฉือนเธอให้เป็นพันชิ้น