ความคลุ้มคลั่งและความปรารถนาบนใบหน้าของชายหนุ่ม เมื่อเห็นมีดฆ่าหมูเล่มนั้นชัด ๆ ก็ราวกับถูกน้ำเย็นสาดรดตั้งแต่หัวจรดเท้า เหลือเพียงความตกตะลึงและหวาดผวาเต็มดวงตา
ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นมีด แต่เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหน—ผู้หญิงที่งดงามราวกับนางฟ้าในภาพวาด—ถือมีดฆ่าหมูด้วยรอยยิ้มและแววตาสงบนิ่งจนน่าขนลุกเช่นนี้
แววตานั้น ราวกับกำลังมองหมูเป็น ๆ ที่รอวันถูกเชือด
รอยยิ้มนั้นทำให้เขารู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูก
ประตูห้องส่วนตัวถูกล็อกจากด้านใน ที่นี่กลายเป็นกรงขังปิดตาย
ส่วนพวกเขาก็คือหมูอ้วนที่รอถูกเชือดอยู่ในกรง
หญิงวัยกลางคนที่อยู่ข้างหลังเขายิ่งตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น ฟันกระทบกันอย่างควบคุมไม่ได้จนเกิดเสียงกึกกัก แม้แต่คำขอร้องให้ไว้ชีวิตที่เป็นประโยคก็ยังพูดไม่ออก
เมื่อเสิ่นซูหลี่เห็นว่าทั้งสองถูกข่มขวัญจนหมดสภาพ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เธอก็ไม่อยากทำให้เรื่องบานปลาย อย่างไรเสีย นอกประตูก็ยังมี “ผู้ชม” ยืนล้อมอยู่ ภาพลักษณ์สาวน้อยอ่อนแอที่ใครก็รังแกได้ของเธอจะพังไม่ได้
“คุกเข่าลง” ริมฝีปากแดงขยับเอ่ยคำสั่งที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “ตบหน้าตัวเองคนละหนึ่งร้อยที”
เธอแกว่งปลายมีดไปมาตรงหน้าชายหนุ่ม คมมีดเย็นเยียบแทบจะแตะเปลือกตาของเขา จากนั้นก็ลดเสียงลง กระซิบข่มขู่ด้วยเสียงแผ่วเบาที่มีเพียงพวกเขาสามคนได้ยิน
“ไม่อย่างนั้น ฉันไม่รังเกียจที่จะทำให้ร่างกายพวกนายมีรูเพิ่มอีกสักสองสามรู อยากลองไหมว่าปากพวกนายจะแข็งกว่า หรือมีดของฉันจะเร็วกว่ากัน”