หนิงจิงโหรวกัดริมฝีปากล่าง น้ำเสียงยิ่งฟังดูอ่อนแอน่าสงสาร “พี่เซี่ยเฉิงหยวน พวกเรามาไห่เฉิงก็เพื่อตามหาพี่นะ พี่ทำกับพวกเราแบบนี้ได้ยังไง……”
หลี่เซียงกั๋วเห็นว่าเซี่ยเฉิงหยวนมีท่าทีเป็นปฏิปักษ์ต่อหนิงจิงโหรวไม่น้อย ก็รีบก้าวขึ้นมาขวางตรงหน้าเธอ ฝืนยิ้มแล้วช่วยคลี่คลายบรรยากาศ “พี่ครับ อย่าทำแบบนี้เลย จิงโหรวรู้แล้วว่าเมื่อวานพูดไม่เหมาะสม เธอรู้ตัวว่าผิดและรู้สึกไม่สบายใจ ถึงได้ตั้งใจมาขอโทษพี่สะใภ้ครับ”
เมื่อได้ยินว่ามาขอโทษ สีหน้าแข็งกร้าวของเซี่ยเฉิงหยวนจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาเบี่ยงตัวหลีกทาง ถือว่าอนุญาตให้ทั้งสองเข้ามา แต่น้ำเสียงยังคงเย็นชา “เข้ามาสิ”
เสิ่นซูหลี่ยังคงนั่งอยู่ในห้องอาหาร ราวกับไม่ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นด้านนอก ยังคงจิบโจ๊กข้าวฟ่างในชามอย่างไม่รีบร้อน
เซี่ยเฉิงหยวนเดินตรงไปหาเธอ น้ำเสียงกลับมาอ่อนโยนดังเดิม “หนิงจิงโหรวมาขอโทษคุณแล้ว ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ กินให้เสร็จก่อนแล้วค่อยคุยกัน”
พูดจบ เขาจึงหันไปต้อนรับทั้งสองคน ชี้ไปยังโซฟาข้าง ๆ “นั่งสิ” จากนั้นก็ชงชาให้คนละถ้วย
หนิงจิงโหรวมองท่าทีที่เซี่ยเฉิงหยวนปฏิบัติต่อเสิ่นซูหลี่ราวกับกลัวว่าหากอมไว้ในปากแล้วจะละลาย ทั้งยังมองถ้วยชารสจืดชืดตรงหน้าตัวเอง สีหน้าก็ยิ่งซีดขาวลงไปอีก
ไม่ว่าอย่างไร พวกเธอก็มีความผูกพันกันมาเกือบยี่สิบปี แต่พี่เซี่ยเฉิงหยวนกลับเย็นชากับเธอถึงเพียงนี้เพราะหญิงยั่วนวลคนนี้!
หลี่เซียงกั๋วรู้สึกว่าบรรยากาศน่าอึดอัดจนแทบจะแข็งเป็นน้ำแข็ง จึงพยายามหาเรื่องคุย “พี่เซี่ยเฉิงหยวน พี่กับพี่สะใภ้รู้จักกันได้ยังไงครับ ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยได้ยินพี่พูดถึงเลย เล่าให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหมครับ”