เช้าวันรุ่งขึ้น
เสิ่นซูหลี่ตื่นแต่เช้า จัดการงานในทุ่งวิญญาณจนเรียบร้อย แล้วปลูกพืชผลชุดใหม่ลงไปอีกครั้ง
หางตาเหลือบเห็นไร่องุ่นตรงขอบป่าผลไม้ องุ่นชุดแรกใสระยิบระยับห้อยอยู่บนค้าง ส่วนแปลงสตรอว์เบอร์รีข้าง ๆ ก็มีผลสุกเร็วสีแดงสดวาว ส่งกลิ่นหอมหวานชวนกิน
เธอดีใจขึ้นมาในใจ เพียงแค่คิดวูบหนึ่ง
“เก็บเกี่ยวในครั้งเดียว” แล้วตะกร้าผลไม้เต็มใบก็ปรากฏขึ้นในมือราวกับเสกขึ้นมา
เธอหยิบสตรอว์เบอร์รีลูกอวบแดงลูกหนึ่งกับองุ่นสีดำเข้มลูกหนึ่งใส่ปาก น้ำผลไม้รสเปรี้ยวหวานระเบิดซ่านบนปลายลิ้น กลิ่นหอมเข้มข้นของผลไม้พุ่งขึ้นสู่สมอง
อร่อยสมคำร่ำลือจริง ๆ!
เสิ่นซูหลี่อดใจไม่ไหว กินไปกว่าครึ่งตะกร้า จนอิ่มท้องกลมจึงหยุดอย่างเสียดาย
น่าเสียดายที่เอาของพวกนี้ออกไปให้เซี่ยเฉิงหยวนกับเชินเลี่ยลองชิมไม่ได้ สองคนนั้นคงไม่มีวาสนาได้กินแล้ว
เธอออกจากมิติอย่างอิ่มเอมใจ แล้วค่อย ๆ เดินลงบันได
“ปัง!”
เพิ่งเดินมาถึงห้องรับแขก ประตูก็ถูกผลักเปิดอย่างแรงจากด้านนอก
เชินเลี่ยพุ่งเข้ามาราวกับสายลม มือชูหนังสือพิมพ์ที่ยังมีกลิ่นหมึกสดใหม่ น้ำเสียงดังจนแทบจะเปิดหลังคาบ้าน
“หัวหน้า! พี่สะใภ้! รีบดูเร็ว! หนังสือพิมพ์ออกแล้ว!”
เซี่ยเฉิงหยวนได้ยินเสียงก็ยื่นตัวออกมาจากห้องครัว ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ทำอะไรลุกลี้ลุกลน ระวังหน่อยสิ”
เสิ่นซูหลี่ยิ้มแล้วเดินเข้าไป พลันเห็นพาดหัวข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์ ตัวอักษรสีดำตัวหนาขนาดใหญ่ที่สุดพิมพ์พาดหัวสะดุดตาเอาไว้ว่า—
“คดีสะเทือนขวัญ! พี่ชายวางแผนฆ่าน้องเพื่อชิงสมบัติ ตระกูลเสิ่น มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งไห่เฉิง ได้รับความเป็นธรรมจากคดีปริศนาที่ผ่านมาแล้วห้าปี!”