“เซียงกั๋ว พวกเราจะออกเดินทางมะรืนนี้ คุณจองตั๋วรถกลับเมืองหลวงไว้ให้เรียบร้อยนะ”
“ได้ครับ ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” หลี่เซียงกั๋วราวกับได้รับการปลดปล่อย รีบพยักหน้ารับทันที ก่อนหันไปมองหนิงจิงโหรวที่ยังยืนนิ่งแข็งค้างอยู่ แล้วเร่งด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “จิงโหรว ไปกันเถอะครับ”
หนิงจิงโหรวจะยอมไปได้อย่างไร ความอัปยศที่ได้รับวันนี้เธอยังไม่ได้เอาคืนเลย ถ้าจากไปอย่างห่อเหี่ยวแบบนี้ ก็เท่ากับยอมแพ้ไม่ใช่หรือ
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงเรื่อเล็กน้อย มองเซี่ยเฉิงหยวนอย่างน่าสงสาร น้ำเสียงเจือความน้อยใจที่ยากจะสังเกตเห็น “ตอนนี้ฉันไม่อยากกลับหอรับรอง ที่นั่นฉันไม่คุ้นเคยกับใครเลย อยู่คนเดียวฉันกลัว พี่เซียงกั๋วยังมีธุระต้องจัดการ ให้ฉันอยู่ที่นี่ก่อน รอพี่จัดการเสร็จแล้วค่อยมารับได้ไหมคะ”
พูดจบ เธอก็หันไปหาเสิ่นซูหลี่ ฝืนยิ้มออกมา “พี่เซี่ยเฉิงหยวน ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนสหายเสิ่นเถอะค่ะ ผู้หญิงด้วยกันจะได้พูดคุยกัน”
คำพูดชุดนี้ฟังดูไร้ช่องโหว่ ทั้งแสดงความอ่อนแอ ทั้งวางตัวเป็นผู้มีน้ำใจที่มาอยู่เป็นเพื่อน ราวกับการที่เธอขออยู่ต่อเป็นเพราะหวังดี อยากปรับความเข้าใจกับเสิ่นซูหลี่
หัวคิ้วของเซี่ยเฉิงหยวนขมวดแน่นยิ่งขึ้น ความหงุดหงิดในใจแทบจะเอ่อล้นออกมา
ปล่อยให้เธออยู่ต่อหรือ นั่นไม่ต่างอะไรกับพาหมาป่าเข้าบ้าน มาสร้างความวุ่นวายให้อาหลี่หรอกหรือ
เขาปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด น้ำเสียงห่างเหินแต่เด็ดขาด “คุณอยู่ที่นี่ไม่สะดวก ไปที่พักของผมก่อนดีกว่า ที่นั่นมีคนรู้จักของคุณอยู่หลายคน พอดีจะได้พาคุณเที่ยวไห่เฉิงด้วย”